บทที่ 1608 เป็นอย่างไรบ้าง?

โจวอวี้ฉินถลึงตาใส่ หลี่เสี่ยวจู๋ที่วิ่งตามออกมาจากห้องรีบหลบสายตา แล้ววางตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กในมือลง ก่อนจะเห็นหลี่เสี่ยวไห่เดินตามโจวเจิ้งเฉียนและน้องชายออกมาจากห้อง “พี่ชาย เอาไปค่ะ หนูสะพายห่อผ้าอยู่ พี่ช่วยถือตะกร้าให้หน่อยนะคะ”

หลี่เสี่ยวไห่ไม่ใช่คนโง่ “ตะกร้าเธอก็ถือเองสิ ฉันจะช่วยถือห่อผ้าให้”

“ตะกร้าใบนี้ให้ฉันเอง” โจวอวี้ฉีคว้าตะกร้าไปถือไว้ แล้วเดินไปข้างๆ พี่สะใภ้ใหญ่ พร้อมกับหยิบขาหมูข้างที่มีขนาดใหญ่ใส่ลงในตะกร้า “พี่สะใภ้คะ บ้านพี่เขยไม่ขาดแคลนเนื้อหรอกค่ะ เอาไปข้างเดียวก็พอแล้ว”

เมื่อข้อโต้แย้งเรื่องการเกี่ยงกันจบลง ตะกร้าที่ใส่ขาหมูข้างหนึ่งก็ตกไปอยู่ในมือของโจวอวี้ฉิน ส่วนหลี่เสี่ยวจู๋ก็เดินตัวเปล่าอย่างสบายอารมณ์ไปร่ำลาคุณแม่โจว หลี่เสี่ยวไห่ที่เมื่อวานตอนขามาสะพายห่อผ้ามาตลอดทางถึงกับทำหน้ามึนงง นี่มันผิดปกติไปหรือเปล่า?

โจวเจิ้งคุนเตือนขึ้น “เสี่ยวไห่ เหม่ออะไรอยู่ล่ะ? ไปกันเถอะ”