บทที่ 1614 ลิ้มรส

เสียงฆ้องกลองดังขึ้นสามครั้ง ม่านเวทีถูกเลิกขึ้น การแสดงเริ่มขึ้นแล้ว! นักแสดงก้าวเดินด้วยท่าทางนวยนาดดั่งดอกบัวขึ้นสู่เวที ภายในโรงงิ้วเงียบกริบลงไปเกินครึ่ง เสียงกระซิบกระซาบและเสียงแทะเม็ดแตงโมค่อยๆ เบาลง

ภาพตัดมาที่ห้องวีไอพีชั้นสอง หลี่เสี่ยวจู๋ไม่ได้นั่งขัดสมาธิอีกต่อไปเมื่อเสียงฆ้องกลองดังขึ้น ฉวี่ฉุ่นซุนเคยสอนเธอว่าเวลาดูงิ้วต้องนั่งตัวตรง นี่คือความเคารพขั้นพื้นฐานที่สุดต่อเหล่านักแสดงบนเวที เมื่อละครเริ่มแสดง หลี่เสี่ยวจู๋จ้องมองเวทีด้วยสายตาแน่วแน่ มืออวบเล็กๆ ที่วางบนพนักเก้าอี้เคาะเป็นจังหวะตามคณะดนตรี หัวของเธอโยกตามจังหวะกลองไปมา

รอจนกระทั่งนักแสดงบนเวทีร้องถึงจุดสำคัญ แล้วทอดเสียงร้องอย่างอ่อนช้อยก่อนจะจบประโยค หลี่เสี่ยวจู๋ก็ตบเข่าปรบมือทันที “เฮ้! ดี—!”

ทุกคนในห้องวีไอพี ไม่ว่าจะคนที่กำลังดื่มชา คนที่กำลังแทะถั่วลิสงเม็ดแตงโม หรือคนที่กำลังจ้องมองนักแสดงด้วยความสนใจ ต่างก็สะดุ้งสุดตัวด้วยเสียงร้องชมของหลี่เสี่ยวจู๋ที่ดังขึ้นกะทันหัน

พวกเขาเหล่านี้คือคนที่ไม่เข้าใจที่มาที่ไป จึงไม่รู้ว่าตรงนี้มีจุดเด่นที่ควรค่าแก่การชื่นชม การร้องชมนั้นไม่ใช่การตะโกนส่งเดช แต่ต้องเข้าใจว่าต้องร้องตอนไหน ในจังหวะไหน เช่น ตอนนักแสดงเปิดตัวครั้งแรก นักแสดงชื่อดังเพิ่งโผล่หน้าออกมา ยังไม่ได้ร้อง ไม่ได้แสดงท่าทาง คนดูก็ร้องชม นี่เรียกว่า ‘เผิงโถวไฉ’ (การต้อนรับผู้ชม)