บทที่ 1615 นึกอะไรขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

แม้โรงงิ้วที่มีเครื่องทำความร้อนจะดูไม่ค่อยอุ่นเท่าไรเพราะหน้าต่างปิดไม่สนิทจนมีลมรั่วเข้ามา แต่ก็ยังดีกว่าอากาศหนาวเหน็บข้างนอกถนนหลายเท่าตัว โฮ่วซานเดินออกมาจากประตูโรงงิ้ว พอปะทะเข้ากับลมหนาวที่พัดมากระทบหน้า ร่างกายเขาก็สั่นสะท้านจนขนลุกชันขึ้นมาทันที เขาเร่งรีบตั้งปกเสื้อขึ้น ก่อนจะเอามือสอดเข้าในแขนเสื้อแล้วหดคอลง

“อาเห็นลูกพูดเรื่องอยากกินมันเผาเมื่อกี้ อยากกินใช่ไหม? เดี๋ยวลุงโฮ่วเลี้ยงเอง ไป เดี๋ยวเราไปซื้อกัน เถาท่า เสี่ยวหลาน ทุกคนมากับลุง เดี๋ยวลุงซื้อให้คนละหัวจะได้อุ่นมืออุ่นท้อง” ทางด้านซ้ายของประตูทางเข้า ไม่ไกลนักมีรถเข็นไม้จอดอยู่ พ่อค้าอิสระที่มาขายของทุกคืนจนดึกดื่นยืนอยู่ข้างเตาอบที่ทำจากถังน้ำมันเก่า ในมือถือคานชั่งและลูกตุ้ม กำลังชั่งมันเผาให้กับลูกค้าหลายคนที่รุมล้อมอยู่

โฮ่วซานเดินนำหน้า ตามมาด้วยหลี่เสี่ยวจู๋ และกลุ่มพี่น้องหลี่เสี่ยวเจียงทั้งหกคน เมื่อมาถึงใกล้ๆ มองดูมันเผาที่วางเรียงรายอยู่บนเตา เห็นว่าความร้อนกำลังพอดี โฮ่วซานจึงเอ่ยถาม “สหายครับ ราคาเท่าไหร่?”

“หนึ่งเหมาสองเฟินต่อหนึ่งชั่งครับ”

เมื่อพ่อค้าอิสระตอบกลับ เขาจึงใช้เชือกปอเส้นเล็กๆ ที่คล้องลูกตุ้มชั่งน้ำหนักเกี่ยวเข้ากับคานชั่ง แล้วยื่นให้ลูกค้าข้างๆ ดู “ของคุณหนักหนึ่งชั่งสามขีดเศษๆ ให้มาหนึ่งเหมาห้าเฟินก็พอ” ระหว่างที่พ่อค้ากำลังรับเงิน โฮ่วซานก็ถามต่อ “ปกติไม่ใช่อิเหมาเหรอ? ขึ้นราคาตอนไหนเนี่ย?”