บทที่ 1620 มาจากชนบท

การคำนวณในใจเหล่านั้น หลี่เซี่ยงตงไม่มีทางพูดออกมาแน่นอน และแน่นอนว่าหากต้องเผชิญกับอันตรายจริงๆ เขาก็จะไม่ผลักจางต้าเป่าออกไปรับมีดแทนเขาหรอก

ทางเลือกแรกของเขาคือการ ‘วิ่ง’ โดยไม่มีข้อกังขา แม้จะต้องโยนแสตมป์หรือเงินที่พกมาทิ้งไป เขาก็จะไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่นิดเดียว

หลี่เซี่ยงตงเป็นคนชอบอ่านหนังสือ ‘รวมบทนิพนธ์ของเหมาเจ๋อตง’ ในนั้นมีประโยคหนึ่งที่กล่าวไว้อย่างยอดเยี่ยมว่า “รักษาคนเสียดิน ดินและคนต่างรักษาไว้ได้; เสียดินรักษาคน ดินและคนต่างเสียสิ้น”

ถ้าแปลเป็นภาษาชาวบ้านก็คือ การใช้ชีวิตข้างนอก ‘การรักษาชีวิตให้รอด’ สำคัญที่สุด!

หลี่เซี่ยงตงผู้หวงแหนชีวิตยิ่งชีพ พาอาเจ๋อและจางต้าเป่าเดินไปหยุดไปตามทาง