บทที่ 1621 ให้พ่อกิน

ตอนนี้ผู่ตงก็คือหมู่บ้านเกษตรกรรมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่รอบนอกของเซี่ยงไฮ้ จะเรียกว่าชนบทก็ไม่ผิดนัก

เกษตรกรในท้องถิ่นใช้ชีวิตทั้งชีวิตไปกับการทำนา ไปตลาด และเยี่ยมญาติ โดยแทบไม่ได้ใช้ภาษาจีนกลางเลย พวกคนหนุ่มสาวยังพอทำเนา ถึงจะพูดไม่ได้แต่ก็ยังพอฟังออกบ้าง ไม่เหมือนกับคนเฒ่าคนแก่ชาวผู่ตงดั้งเดิมบางคนที่แม้แต่ฟังก็ยังฟังไม่ออก

อาเจ๋อคลายความสงสัยในใจลงได้ เมื่อกลับมาถึงโรงแรมไท่หยวน เดินเข้าไปในห้องที่พวกตนเปิดไว้ แล้วเห็นชายชราที่หลี่เซี่ยงตงพามาด้วยกำลังถือสมุดสะสมแสตมป์ที่นายหน้าวัยกลางคนส่งให้ และค่อยๆ ตรวจสอบแสตมป์ไปทีละดวง ความสงสัยอีกข้อในใจของเขาก็มลายหายไป

เขาดึงหลี่เซี่ยงตงไปที่หน้าประตูห้อง แล้วกระซิบถามว่า “นายดูแสตมป์ของจริงของปลอมไม่เป็นเหรอ?”

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้ารับก่อน จากนั้นก็ถามกลับว่า “ใช่ ทำไมล่ะ?”