บทที่ 1622 ออกแรง

“ฉันไม่กินหรอก”

หลี่เซี่ยงตงกวักมือเรียก “ออกมา”

“อื้อ”

หลี่เสี่ยวจู๋ที่นั่งยองๆ อยู่ใต้โต๊ะกำลังเคี้ยวขนมไหว้เทพเจ้าเตาไฟตุ้ยๆ ในปาก ค่อยๆ ไถเท้าเขยิบตัวออกมา

พอเธอเงยหน้าขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าพ้นขอบโต๊ะแล้วก็ลุกขึ้นยืน ในมือถือขนมไหว้เตาที่กินเหลืออยู่ครึ่งท่อน “อร่อยนะ พ่อไม่กินจริงๆ เหรอ?”