บทที่ 1623 เธอรู้จักถนนเหม่ยซื่อไหม?

โจวอวี้ฉินที่เห็นลูกสาวทำเรื่องโง่ๆ ด้วยตาตัวเอง หัวเราะเยาะเสร็จก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปหา พอเธอไปถึง หลี่เสี่ยวจู๋ก็ลุกขึ้นยืนเองแล้ว ไม่ร้องไห้ ไม่งอแง มีเพียงความน้อยใจเต็มประดา โดยเฉพาะเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ปิดไม่มิดบนหน้าผู้เป็นแม่ ปากของเธอก็ยื่นยาวจนแทบจะแขวนขวดน้ำมันได้

“ความผิดพ่อกับแม่นั่นแหละ ที่บอกให้หนูออกแรง ถ้าหนูไม่ฟังพวกแม่ก็คงไม่ล้มหรอก”

“เธอนี่มันโง่จริงๆ” โจวอวี้ฉินใช้นิ้วจิ้มหน้าผากลูกสาวสองที “บอกให้ออกแรง ไม่ได้บอกให้ออกแรงจนหน้าคะมำ สาดน้ำไปโดนกำแพงเรือนตะวันตกแล้ว ฉันยังไม่ทันได้ดุเธอเลยนะ เธอดันมาโทษฉันกับพ่อเธอเสียแล้ว กล้าพูดไหมล่ะว่าล้มเมื่อกี้ไม่ใช่ความผิดของตัวเองเลย?”

“ฮิฮิฮิ” หลี่เสี่ยวจู๋ยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความรู้สึกผิด จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ? ถ้าเมื่อกี้เธอไม่ได้นึกสนุกขึ้นมา ก็คงไม่ล้มคว่ำหน้าคะมำลงไปในแปลงผักแบบนี้หรอก แต่เนื่องจากเธอสาดน้ำไปแล้วถึงเสียการทรงตัวจนล้ม เสื้อผ้าเลยไม่เปียก โจวอวี้ฉินจึงไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด

ยังไงเสียเธอก็ล้มไปแล้ว เจ็บตัวไปแล้ว ด้วยนิสัยของหลี่เสี่ยวจู๋ หลุมพรางนี้เมื่อเคยตกลงไปแล้ว เธอจะไม่มีทางตกเป็นครั้งที่สองแน่ โจวอวี้ฉินจับมือลูกสาวมาดูอย่างละเอียดด้วยรอยยิ้ม พบว่าไม่มีแผลถลอก “มือไม่เป็นไร ตามตัวเจ็บตรงไหนไหม?”