บทที่ 1639 ต่างคนต่างความคิด

“ไม่ได้ หรอก กินข้าวเสร็จเรายังมีธุระต้องทำ”

“ธุระอะไรคะ?”

“อย่าไปยุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเลย ไม่ได้ก็คือไม่ได้”

หลี่เซี่ยงตงพูดอย่างเด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่นิดเดียว

หลี่เสี่ยวจู๋รู้ดีว่าในสถานการณ์แบบนี้การเอาแต่ใจไปก็เปล่าประโยชน์ ขืนดึงดันต่อไปคงได้โดนตีแน่ เธอจึงเหลือทางเลือกเพียงสองทาง หนึ่งคือแสร้งทำเป็นน่าสงสาร สองคือเล่นไม้ตายทางอารมณ์