บทที่ 1640 ไม่ขาดทุน

ในปักกิ่งมีขนมเปี๊ยะผีเสื้อขาย แต่มันเป็นเพียงขนมทั่วไป ขนาดเล็กและบางกรอบ รสชาติออกหวาน ร้านขนมและร้านอาหารตะวันตกหลายแห่งก็มีขายกัน แต่ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังอะไร

ส่วนขนมเปี๊ยะผีเสื้อชิ้นใหญ่ขนาดเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่นั้นต่างออกไป ในยุคนี้มีเพียงโรงแรมอินเตอร์เนชั่นแนล ในเซี่ยงไฮ้เท่านั้นที่ขาย จุดเด่นของมันคือแป้งเป็นชั้นๆ กรอบจนแค่สัมผัสก็ร่วงหล่น กลิ่นเนยสดหอมฟุ้ง ถือเป็นตัวแทนของขนมตะวันตกระดับท็อปและเป็นขนมยอดฮิตในเซี่ยงไฮ้เวลานี้

ชาวเมืองเซี่ยงไฮ้ต่างต่อคิวซื้อกัน โดยเฉพาะช่วงเทศกาลปีใหม่ การได้มอบขนมเปี๊ยะผีเสื้อชิ้นใหญ่เป็นของขวัญให้ญาติมิตร ถือเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจและมีระดับมาก เป็นของขวัญที่ถือไปมอบให้ใครก็ดูดีสุดๆ

“ต้องมีคนไปซื้อขนมเปี๊ยะผีเสื้อชิ้นใหญ่กับฉันสักคน” ในหอพักพนักงานรถไฟที่เซี่ยงไฮ้ หลังจากหลี่เซี่ยงตงและพรรคพวกกินมื้อเที่ยงเสร็จก็กลับมาที่ห้อง “ใครจะไปบ้าง?”

“ง่วงจะแย่อยู่แล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องมาหาฉันหรอก ฉันไม่ได้ไปไม่ได้แปลว่าไม่อยากกินนะ อย่าลืมซื้อมาฝากฉันสองที่ด้วยล่ะ ราคาเท่าไหร่ค่อยกลับมาเบิกเงินกับฉัน” อาเจ๋อไม่ได้พักผ่อนจากการเข้าเวรดึกเมื่อคืน ตอนนี้เขาสนใจแค่เรื่องนอนเท่านั้น นอนแผ่อยู่บนเตียงหาวออกมาติดต่อกันไม่หยุด มือก็ยกขึ้นขยี้ตาไปพลาง