บทที่ 1645 หูแว่ว?

“ตงจื่อ นายเนี่ยอดทนเก่งจริงๆ! คราวที่แล้วฉันมาที่นี่กลับต้องมาเบียดนอนเตียงเดียวกับโฮ่วซานคืนหนึ่ง ฉันนี่ไม่ไหวจริงๆ กลางดึกฉันทนไม่ไหว ยอมปูนอนพื้นดีกว่า”

อาเจ๋อตอนนี้ไฟกำลังลุกโชน ด่าโฮ่วซานเสร็จก็หันมาแขวะหลี่เซี่ยงตงที่กำลังหัวเราะเยาะเขา เป้าหมายคือถ้าตัวเองต้องอับอาย ก็ต้องอับอายไปด้วยกันทุกคน ส่วนจางต้าเป่า อาเจ๋อก็ไม่คิดจะปล่อยไปง่ายๆ เขาหมายมั่นปั้นมือไว้ว่าคราวหน้ามาจะต้องให้จางต้าเป่ามานอนเตียงเดียวกับหลี่เซี่ยงตง...

“บ่นพึมพำอะไรนักหนา? รีบแต่งตัวเข้า!” เมื่อเจอโหมดหัวร้อนของอาเจ๋อ โฮ่วซานที่รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ก็รีบถอยทัพ ทำตัวเป็นนกกระทาหงอยๆ ไม่กล้าปริปากพูดสักคำ รีบลุกจากเตียงไปแต่งตัว

หลังจากออกจากโรงแรมไท่หยวน พวกเขาก็แวะหาอะไรกินเป็นมื้อเช้าระหว่างทาง คนเลี้ยงก็แน่นอนว่าต้องเป็นโฮ่วซาน ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เมื่อคืนตอนนอนมือไม้ไม่สำรวมเองล่ะ

เมื่อกลับมาถึงหอพักพนักงานรถไฟ ยังไม่ถึงเวลาขึ้นรถ หลี่เซี่ยงตงก็หยิบถุงใส่ขนมเปี๊ยะผีเสื้อชิ้นใหญ่ออกมาจากห้อง ในจำนวนห้าถุงที่ซื้อมา เขามีแผนจะเอาไปให้เกาซินหมินหนึ่งถุง ถือโอกาสช่วงเวลานี้ไปส่งให้เสียเลย