บทที่ 1653 พวกพี่น่ะอิจฉาหนู!

“เอาแบบนี้ค่ะคุณอาโฮ่ว คุณอาเก็บไว้ให้พี่เสี่ยวไห่เล่นอันหนึ่งก็ได้ค่ะ ที่เหลืออีกสองอันให้พวกหนูสองคนดีกว่า น้องยังเด็กอยู่ ได้เยอะไปน้องเล่นไม่ไหวหรอกค่ะ” หลี่เสี่ยวจู๋เข้าใจไปเองว่าโคมไฟกระต่ายทั้งหมดเป็นของบ้านตัวเอง ตอนพูดประโยคนี้บนใบหน้าของเธอจึงเต็มไปด้วยท่าทีที่ดูคุณธรรมเหลือเกิน

โฮ่วซานที่หยุดเดินยืนหัวเราะร่าอยู่ที่เดิม “โคมไฟกระต่ายสามอันนี้ไม่ใช่พ่อเธอซื้อนะ ฉันเป็นคนควักเงินซื้อเอง”

“อ้อ คุณอาโฮ่วซื้อเองหรอกเหรอคะ” หลี่เสี่ยวจู๋รู้ตัวว่าหน้าแตกเข้าแล้ว แต่ด้วยนิสัยที่ว่า ‘ถ้าฉันไม่อาย คนที่อายก็คือคนอื่น’ เธอจึงทำเป็นเนียนโบกมือไปมา

“คุณอาโฮ่วซื้อเองทำไมไม่บอกให้ชัดเจนล่ะคะ จริงๆ เลย ไม่เป็นไรแล้วค่ะ คุณอารีบกลับบ้านไปเถอะ” พอเห็นหลี่เสี่ยวจู๋คว้าโคมไฟแล้วทำท่าจะวิ่งเข้าบ้าน โฮ่วซานก็นึกถึงสร้อยคอชุบทองที่ตัวเองเล่นจนเบื่อและเก็บไว้ในกระเป๋าขึ้นมาได้

เขารีบตะโกนเรียก “หลี่เสี่ยวจู๋ เธอก่อน” หลี่เสี่ยวจู๋ที่วิ่งขึ้นไปบนขั้นบันไดแล้วหยุดกึก เอามือไพล่หลังพลางถามระแวงๆ “ทำไมคะคุณอาโฮ่ว? น้องยังรอคุณอาอยู่ที่บ้านนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วคุณอารีบกลับไปอยู่กับน้องเถอะค่ะ หนูยุ่งมาก”