บทที่ 1654 ทำตัวไม่สำรวม

เห็นหลี่เสี่ยวจู๋กำหมัดแน่นแล้วเดินมุดหัวมุดตาออกไป หลี่เสี่ยวหลานก็เม้มปากยิ้ม “นั่นโกรธแล้วนะนั่น”

“ไปเถอะ พี่กับเราตามไปง้อเขากัน” หลี่เสี่ยวเหมยดึงมือหลี่เสี่ยวหลาน ทั้งสองคนตะโกนเรียกให้รอแล้วรีบก้าวยาวๆ ตามไป

“ยัยเด็กคนนี้นี่จริงๆ เลย” คุณแม่หลี่มองตามหลี่เสี่ยวจู๋ที่ถูกพี่สาวสองคนปลอบไป แล้วหันกลับมา “ฉันได้ยินพวกเธอพูดเรื่องโคมไฟกระต่ายในห้องเมื่อกี้ เสี่ยวไห่ โคมไฟพวกนี้พ่อเธอเป็นคนซื้อมาจากเซี่ยงไฮ้ด้วยหรือเปล่า?” หลี่เสี่ยวไห่ยิ้มพยักหน้า “ใช่ครับคุณย่า พ่อซื้อกลับมาเก้าอัน พวกเราได้คนละอัน เหลืออีกสองอันเราจะเอาไปให้พี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่บ้านคุณยายคนละอันครับ คุณย่า ไปบ้านผมกับพวกผมไปดูหน่อยนะครับ โคมไฟกระต่ายที่พ่อซื้อมาสวยมากเลย”

“งั้นเหรอ? ไปสิ พวกเราไปดูกันหน่อย”

คุณแม่หลี่ล็อกประตูบ้านเก่าแล้วเดินตามหลี่เสี่ยวเจียงและพี่น้องรวมสี่คนไปที่บ้านของหลี่เซี่ยงตง โคมไฟกระต่ายเก้าชิ้น หกชิ้นวางอยู่บนพื้นในห้องโถงหลัก ส่วนอีกสามชิ้นอยู่ในมือของสามพี่น้องหลี่เสี่ยวจู๋ที่กลับมาถึงก่อน พอพี่น้องหลี่เสี่ยวไห่ทั้งสี่คนเข้าห้องมาก็พุ่งตรงไปหาโคมไฟบนพื้นทันที