บทที่ 1655 พูดให้น้อยลงหน่อย

“สร้อยที่ว่าหนา มันจะหนาสักแค่ไหนเชียว? อีกไม่กี่วันฉันจะไปซื้อเข็มขัดมาเส้นหนึ่ง วันไหนที่ลูกทำตัวไม่ดี ฉันจะแขวนลูกไว้กับต้นทับทิมที่บ้าน แล้วเอาเข็มขัดเส้นนั้นแหละฟาด!”

หลี่เซี่ยงตงจอดจักรยานเสร็จ ก็พูดไปพลางเดินเข้ามาใกล้

หลี่เสี่ยวจู๋เลิกอวดสร้อยทันที พอเห็นพ่อเดินเข้ามาใกล้ เธอก็รีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องรับรองที่ชื่อว่า ‘จู๋อิ่งจวี’ (ที่พักเงาไผ่) ทันที

หลี่สะใภ้ใหญ่ทั้งสามคนเห็นหลี่เสี่ยวจู๋วิ่งเข้าไปในห้องรับรองแล้ว สายตาก็เปลี่ยนมาจ้องที่หลี่เซี่ยงตง

“ไม่ใช่สร้อยทองแท้หรอก เป็นแค่สร้อยชุบสีทอง ส่วนไส้ข้างในเป็นเหล็ก”