บทที่ 1673 ยากลำบากไหม?

“พวกเจ้าสองคนเอะอะโวยวายอะไรกัน?” โจวอวี้ฉินเดินเข้าห้องมา เรื่องราววุ่นวายของสองพี่น้องจึงจบลง หลี่เสี่ยวไห่เห่าเลียนแบบเสียงสุนัขไปสองครั้ง ทำให้เสียหน้าไปไม่น้อย แต่ก็อาศัยจังหวะนี้กระโดดลงจากเตียงเตาหนีออกมาได้

อารมณ์ของเขาดีขึ้นมาก ฮัมเพลงเดินไปที่เตียงเตาแล้วกระโดดขึ้นไปนั่ง รอคอยด้วยรอยยิ้มอย่างใจจดใจจ่อให้คนน้องล้างเท้าเสร็จแล้วจะได้ขยับที่ให้ ตัดภาพมาที่หลี่เสี่ยวจู๋ซึ่งแก้มป่องเหมือนปลาปักเป้า นั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก กอดอกทำหน้ามุ่ยด้วยความโมโห เธอคิดว่าตัวเองจ่ายแค่สามเหมา แล้วจะได้ไปกินมื้อใหญ่ที่ร้านจวี่เซิ่งฮ่าวในราคาหนึ่งหยวนหรือสองหยวนเสียอีก ไม่คาดคิดเลยว่ามุกตื๊อที่เธอชอบใช้เป็นประจำ เมื่อครู่กลับถูกหลี่เสี่ยวไห่หยิบมาใช้จัดการกับตัวเอง ที่สำคัญคือเรื่องนี้ไม่กล้าให้หลี่เซี่ยงตงและโจวอวี้ฉินรู้ หลี่เสี่ยวจู๋ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาโกรธอยู่คนเดียวเงียบๆ

โจวอวี้ฉินเดินเข้าไปก้มตัวลงตบหัวเธอเบาๆ “รีบล้างเท้าสิ? นั่งนิ่งเหมือนพระนั่งสมาธิแบบนั้น หลับไปแล้วหรือไง?” สีหน้าของหลี่เสี่ยวจู๋เปลี่ยนไปทันควัน เธอยิ้มกว้างออกมา “แช่ทิ้งไว้สักพักค่อยล้างค่ะ น้ำอุ่นๆ แช่แล้วสบายตัว”

“ถ้าชอบแช่เท้า ต่อไปให้พี่ชายล้างก่อนนะ กะละมังล้างเท้าห้ามยึดไว้คนเดียว เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้วค่ะ วันนี้หนูไม่แช่แล้ว พรุ่งนี้ค่อยแช่ใหม่” หลี่เสี่ยวจู๋พูดพลางถลกแขนเสื้อแล้วจุ่มมือลงไปในน้ำขัดเท้าอย่างแรง