บทที่ 1674 ท่าทวนหวนกลับ

ในเวลานี้ท้องฟ้ายังไม่สว่าง ความจอแจที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตประจำวันของเมืองยังไม่เริ่มต้นขึ้น ฤดูหนาวไม่เหมือนฤดูกาลอื่นที่มักจะมีเสียงแมลงหรือนก นี่คือความเงียบสงบที่ไม่มีแม้แต่เสียงรบกวนใดๆ

โจวอวี้ฉินที่ตื่นมาทำอาหารในครัวตั้งแต่เช้า เคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะจะโคน ทว่าในหัวกลับจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงร้องตะโกนกะทันหันของหลี่เสี่ยวจู๋ทำให้โจวอวี้ฉินสะดุ้งโหยง พอได้สติกลับมา นอกจากความโกรธที่ก่อตัวขึ้นในใจแล้ว ยังมีความอายและความเคอะเขินที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาอีกด้วย

เธอจ้องเขม็งไปที่หน้าประตูห้อง “ไม่ใช่บอกว่าตัวเองง่วงอยากนอนหรือไง? แล้วทำไมถึงลุกขึ้นมาอีก?”

“ฮิฮิฮิ” หลี่เสี่ยวจู๋เลิกม่านประตู เดินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องอย่างสง่างาม เธอแยกเท้าออกยืนท่าตัวอักษรติง หน้าอกเชิด หน้าท้องแขม่ว คางเก็บเล็กน้อย ยืนตัวตรงแน่ว

ภายใต้สายตาที่งุนงงของโจวอวี้ฉิน หลี่เสี่ยวจู๋ทำท่าทางมือไม้เหมือนกำลังถือทวนยาวอยู่ตรงหน้า ปากส่งเสียงจังหวะกลอง แล้วเอื้อนเอ่ยบทเพลงของหลัวทงขุนพลรุ่นเยาว์จากงิ้วเรื่อง 'ฮวาต่าเฉา' ออกมา “ข้าตระกูลหลัวสืบทอดวีรชนผู้กล้า บรรพบุรุษรุ่นแล้วรุ่นเล่าถือครองทวนเดียว~”