บทที่ 1675 งานแรกหลังเทศกาล

“อืม อื้ม อื้ม~ เธอคือเมืองที่ไม่เคยหลับใหล โคมไฟสว่างไสว เสียงดนตรีดังลั่น ระบำรำฟ้อนสุขศานต์~” เมื่อรถไฟแล่นเข้าสู่สถานีเซี่ยงไฮ้และหยุดสนิท โฮ่วซานที่นั่งอยู่บนเตียงในตู้พักผู้โดยสารก็เอนตัวไปมาพลางสั่นขา เขากำลังฮัมเพลง ‘เย่ซ่างไห่’ (ราตรีเซี่ยงไฮ้) ของโจวเสวียน ในหัวนึกถึงภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยเห็นจากภาพยนตร์

ภาพยนตร์ในแผ่นดินใหญ่ปัจจุบันมีสไตล์ที่เรียบง่าย สมจริง และสะท้อนสังคม แม้อาจจะมีการแตะเรื่องความหรูหราฟุ้งเฟ้อของเซี่ยงไฮ้ในอดีตบ้างเนื่องด้วยเนื้อหา แต่การถ่ายทำก็เป็นเพียงการเล่าผ่านๆ ภาพที่ออกมาค่อนข้างจริงจัง ต้องเป็นภาพยนตร์จากเกาะฮ่องกงเท่านั้นถึงจะถ่ายทอดบรรยากาศแบบนั้นออกมาได้ แต่ภาพยนตร์เหล่านั้นก็ไม่ถูกนำเข้ามาฉายในแผ่นดินใหญ่เนื่องจากระบบการตรวจสอบ

มีเพียงร้านเช่าวิดีโอส่วนตัว หรือเทปวิดีโอที่ลักลอบนำเข้าและคัดลอกกันมาเท่านั้นที่เป็นช่องทางรับชม แต่ปัจจุบันการควบคุมในแผ่นดินใหญ่เริ่มเข้มงวดขึ้น ในเมืองหลวงมีกฎห้ามเปิดร้านเช่าวิดีโอส่วนตัวโดยเด็ดขาด และเทปวิดีโอก็ถูกจัดว่าเป็นสินค้าควบคุม ช่องทางสุดท้ายคือการฉายภายในหน่วยงาน โดยเฉพาะระบบกึ่งปิดตายอย่างการรถไฟ ซึ่งมีการควบคุมที่หลวมกว่าหน่วยงานท้องถิ่น แถมยังมีระบบวัฒนธรรมของตัวเอง จึงมีช่องทางที่สะดวกในการหาภาพยนตร์จากฮ่องกงมาฉาย

ที่วังวัฒนธรรมคนงานรถไฟ สโมสรพนักงาน หรือห้องประชุมใหญ่ มักจะมีการจัดฉายภาพยนตร์เหล่านี้อยู่เป็นประจำ พนักงานในระบบเพียงแค่ใช้บัตรพนักงาน ส่วนครอบครัวใช้บัตรครอบครัวและตั๋วภายใน ก็สามารถชมภาพยนตร์ที่โรงภาพยนตร์ปกติไม่ได้รับอนุญาตให้ฉายต่อสาธารณะได้ โฮ่วซานเองก็เคยเห็นเซี่ยงไฮ้ที่หรูหราผ่านภาพยนตร์ฮ่องกงจากการฉายภายในหน่วยงานของเขานี่เอง

“เฮ้อ ไม่รู้ว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้เห็นเซี่ยงไฮ้แบบในหนังบ้างไหมนะ” เมื่อได้ยินคำรำพึงของโฮ่วซาน หลี่เซี่ยงตงที่นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามก็เข้าใจในทันที เขาเก็บหนังสือที่ถืออยู่กลับเข้ากระเป๋า “ที่นายอยากเห็นไม่ใช่แค่เซี่ยงไฮ้หรอก แต่นายอยากไปสัมผัสบรรยากาศแสงสีในห้องเต้นรำมากกว่าใช่ไหมล่ะ? อยากกอดสาวสวยสักคน แตะเอวบางๆ ของเขาแล้วเดินไปเต้นในฟลอร์เต้นรำสักหน่อยล่ะสิ”