บทที่ 1676 ค่าเดินทางขามาก่อนใครเป็นคนจ่าย?

ในอาหารฝรั่งเศสมีหอยทากด้วย คนเดียวที่ได้ยินแล้วทำท่าตื่นตกใจจนโอเวอร์คือจางต้าเป่า ส่วนเสี่ยวหม่าที่คอยรับใช้ชาวต่างชาติไม่ต้องพูดถึง ด้านอาเจ๋อเอง แม้เขาจะไม่ได้รับการศึกษาที่ดีนักเนื่องจากช่วงยุคสมัยที่วุ่นวาย แต่ครอบครัวของเขาในอดีตเคยเป็นนายทุนและพ่อของเขาก็เป็นปัญญาชนชั้นสูง ความรู้รอบตัวระดับนี้เขาก็ยังมีอยู่ โฮ่วซานก็รู้เช่นกัน สภาพครอบครัวของเขาไม่เพียงแค่รู้ แต่เขาเคยกินอาหารฝรั่งมาหลายครั้งแล้ว แน่นอนว่าหอยทากน่ะยังไม่เคย

หลี่เซี่ยงตงอธิบายยิ้มๆ “หอยทากอบสไตล์ฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในเมนูที่คลาสสิกและเป็นสัญลักษณ์ของอาหารฝรั่งเศส เปรียบเสมือนจานหลักที่เป็นหน้าเป็นตาของอาหารฝรั่งเศส ถือเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยระดับชาติ สถานะในสายตาชาวต่างชาติเทียบเท่ากับพระกระโดดกำแพง ผักกาดขาวในน้ำซุปใส และลูกชิ้นหมูหัวสิงโตในสายตาเรานั่นแหละ”

จางต้าเป่าพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ แต่ในใจยังคงกังขาอยู่ดี เขายังคงไม่เห็นด้วยกับการเอาหอยทากมาวางบนโต๊ะอาหาร เพราะในชนบทบ้านเกิดของเขา เจ้าสิ่งนี้มักจะคลานเต็มไปหมดตามตีนกำแพง แปลงผัก และพุ่มหญ้าหลังจากฝนตก หอยทากนอกจากจะทิ้งคราบเมือกไว้ทุกที่ที่มันผ่านแล้ว มันยังเป็นศัตรูพืชที่กินผักอีกด้วย ใบผักสวยๆ เพียงใบเดียว คืนเดียวก็ถูกมันกัดจนเป็นรูพรุนไปหมด ตั้งแต่เด็กพอเห็นเข้า เขาก็ไม่จับทิ้งพื้นเหยียบให้ตาย ก็เอาไปทำอย่างอื่น

“ตอนเด็กๆ ผมชอบรอให้ฝนตกเสร็จแล้วเก็บมาใส่ชามหนึ่งใบเอากลับบ้านไปให้ไก่กิน ถ้าจะให้กินจริงๆ ล่ะก็ อย่าว่าแต่เอาเข้าปากเลย แค่คิดผมก็รับไม่ได้แล้ว” คำพูดของจางต้าเป่าทำให้ทั้งสามคนเห็นด้วยอย่างยิ่ง พวกเขารู้จักเมนูนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะกินมันได้อย่างไร้ความกังวล เสี่ยวหม่าเห็นท่าทางที่ปฏิเสธของพวกเขา จึงไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจออกมา เขาไม่ได้มีลูกค้าแค่กลุ่มหลี่เซี่ยงตงสี่คนนี้เท่านั้น พ่อค้าคนกลางคนอื่นๆ ที่ส่งของให้เขาก็ไม่ค่อยมีใครกล้ากินจริงๆ สักเท่าไหร่

“เดี๋ยวผมช่วยประสานงานให้ครับ ถ้ามีเมนูหอยทาก ผมจะให้ร้านอาหารฝรั่งเศสเปลี่ยนจานนี้เป็นสเต็กเนื้อแทนดีไหมครับ?” หลี่เซี่ยงตงในฐานะตัวแทนพยักหน้าตอบรับ “ได้ครับ รบกวนคุณด้วยนะเสี่ยวหม่า”