บทที่ 1677 ค่าเดินทางขามาก่อนใครเป็นคนจ่าย?

“แค่จะให้เขาดูตั๋วรถไฟก็ไม่มีปัญหา จะหาตั๋วสี่ใบมันจะยากอะไร?” โฮ่วซานคิดในใจว่าต่อให้เป็นเพียงขาของยุงก็นับว่าเป็นเนื้อ ได้กำไรเล็กน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย

“เลิกเล่นเถอะ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย” อาเจ๋อเป็นห่วงว่าถ้าไปเอ่ยปากเรื่องค่าเดินทางกับคนอื่นจริงๆ พวกเขาจะถูกแปะป้ายว่าเป็นคนโลภมากไม่รู้จักพอ การซื้อขายสองครั้งที่ผ่านมา คุณหวงนักธุรกิจฮ่องกงให้ราคาดี และตัวเขาก็มีน้ำใจรอบคอบ เขาคิดว่าถ้ายังคงรักษาความสัมพันธ์แบบนี้ไว้ต่อไปก็ถือว่าดีมากแล้ว

“ได้ๆ ผมไม่พูดแล้วก็ได้” โฮ่วซานปากก็รับคำแบบนั้น แต่ในใจคิดอย่างไรก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

หลี่เซี่ยงตงไม่ได้สนใจการโต้เถียงของทั้งสองคน เขามุ่งมั่นจดจ่อกับการนับบัตรแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศในมือ บัตรที่เพิ่งได้มา 24,667 หยวน เขาแบ่งออกมา 13,555 หยวน ใช้หนังยางรัดแยกเก็บไว้ ส่วนที่เหลือจะนำไปเปลี่ยนเป็นแสตมป์แล้วนำกลับไปที่เมืองหลวง

“มีใครจะไปถนนซือหนานเพื่อหาคุณลุงสวี่กับผมอีกไหม?”