บทที่ 1678 ใครจ่ายค่าเดินทางให้ล่ะ?

การเจรจาซื้อขายที่แสนน่าเบื่อจบลง หลี่เซี่ยงตงส่งสัญญาณให้อาเจ๋อเก็บแสตมป์ให้เรียบร้อย ส่วนใบแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศที่วางไว้บนโต๊ะก่อนหน้านี้ เขาก็ดันไปทางคุณลุงสวี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

คุณลุงสวี่หยิบใบแลกเปลี่ยนขึ้นมานับ เมื่อนับเสร็จเรียบร้อยก็นึกถึงเรื่องที่โฮ่วซานเปรยไว้ระหว่างทางว่าอยากให้ช่วยออกค่าเดินทาง ตั๋วรถไฟที่นั่งแข็งจากเมืองหลวงไปเซี่ยงไฮ้ราคาใบละ 23.8 หยวน หลังจากคุณลุงสวี่คำนวณในใจและแปลงเป็นอัตราแลกเปลี่ยนแล้ว เขาก็ดึงใบแลกเปลี่ยนออกมา 105 หยวนวางกลับลงบนโต๊ะ

“ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ไม่ต้องเกรงใจครับ ค่าตั๋วไปกลับของทั้งสี่ท่าน ผมขอเป็นคนจัดการเองทั้งหมด” ยังไม่ทันที่หลี่เซี่ยงตงจะได้เอ่ยปาก โฮ่วซานก็ยิ้มร่ารีบยื่นมือออกไป “โอ้โห คุณลุงสวี่ครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ นะครับ พูดแบบนี้ผมเกรงใจแย่ ใจกว้างจริงๆ! รอบนี้ผมจะยอมรับไว้ด้วยความหน้าหนาแล้วกัน แต่คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีกนะครับ”

คุณลุงสวี่รู้สึกว่าเจ้าหมอนี่เป็นคนตลกจริงๆ เขาจึงยิ้มพลางยื่นมือไปจับ “ควรจะเป็นอย่างนั้นครับ ร่วมมือกันก็ต้องวินวิน ได้กำไรด้วยกัน ทุกคนได้หาเงินเข้ากระเป๋า”

“ดีๆๆ ได้หาเงินเข้ากระเป๋าด้วยกัน!” โฮ่วซานจับมือกับอีกฝ่ายอย่างแรง ก่อนจะส่งแขกด้วยรอยยิ้มที่มีความเป็นเจ้าของร้านเต็มเปี่ยม