บทที่ 1685 ยันต์มงคล

แสงแดดแผดเผาราวกับเตาหลอมแขวนอยู่บนท้องฟ้า อากาศดูเหมือนจะถูกแดดเผาจนกลายเป็นระลอกคลื่นความร้อนที่คุกรุ่นขึ้นมาเล็กน้อย ภายนอกไม่ค่อยมีใครกล้าเดินเตร็ดเตร่ท่ามกลางแดดจ้า ผู้ใหญ่ต่างรีบหลบเข้ามาพักผ่อนในบ้านก่อนถึงเวลาทำงานช่วงบ่าย ส่วนเด็กๆ ที่ปกติชอบวิ่งเล่นไล่จับกันก็ไร้วี่แวว

ในตรอกเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงจักจั่นที่ร้องไม่หยุดหย่อน เป็นเสียงจี๊ดๆ ที่ดังต่อเนื่องไม่รู้จบ ฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ ในห้องรับแขกของเรือนตะวันออก หลี่เสี่ยวจู๋ที่สวมเสื้อแขนสั้นลายดอกไม้ตัวเล็กและกางเกงขาสั้น สวมรองเท้าแตะพลาสติก หมอบอยู่ที่หน้าโต๊ะกลมหลังฉากกั้น โต๊ะตัวนี้ถูกเธอยึดมาเป็นโต๊ะเขียนหนังสือ บนโต๊ะมีเครื่องเขียนสี่อย่างวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

หลี่เสี่ยวจู๋กำลังถือพู่กันด้วยสีหน้าจริงจัง ปลายพู่กันตวัดลงบนกระดาษสีแดงจัตุรัสแผ่นเล็กๆ เธอเขียนทีละขีดทีละตอนอย่างมุ่งมั่น เธอกำลังเขียนยันต์มงคล ซึ่งคุณลุงจิ้งหรีดเป็นคนสอนเธอ บอกว่าสมัยโบราณเวลามีการสอบจอหงวน เพื่อนฝูงและญาติมิตรของผู้เข้าสอบจะส่งป้ายแขวนขนาดเล็กที่เขียนด้วยพู่กันให้ เรียกว่ากระดาษนำโชคหรือกระดาษแจ้งผลสอบ

เธอไม่จำเป็นต้องเขียนป้ายแขวนขนาดเล็ก แค่เขียนตัวอักษรที่แปลว่าสอบผ่านลงบนกระดาษสีแดงแผ่นเล็กๆ ก็พอ ซึ่งนี่เรียกว่ายันต์มงคล ยันต์มงคลมอบให้แก่ผู้ที่กำลังจะไปสอบ เพื่อเป็นการอวยพรให้สอบผ่านในคราวเดียว

เมื่อเขียนเสร็จก็นำพู่กันวางบนที่วางพู่กัน แล้วหยิบกระดาษสีแดงแผ่นเล็กบนโต๊ะขึ้นมา หลี่เสี่ยวจู๋เป่าลมใส่สองสามครั้ง รอจนหมึกแห้งสนิทก็กระโดดลงจากเก้าอี้ แล้วเดินเตร็ดเตร่ไปที่หน้าประตูห้องด้านใน “แม่คะ หนูจะไปบ้านคุณปู่คุณย่าแล้วนะ”