บทที่ 1689 เอาคืนให้ได้

ปู่หลี่และคนอื่นๆ ฟังแล้วก็เข้าใจทันที พอคิดดูก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ในยุคที่ความต้องการส่วนบุคคลต้องเชื่อฟังการจัดสรรขององค์กร การที่คนเมืองหลวงได้อยู่เมืองหลวงไม่ใช่เรื่องกฎเหล็ก แต่เป็นเพียงการเอื้อประโยชน์ ซึ่งเรื่องนี้เห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษในอุตสาหกรรมเหล็ก ในสถานการณ์ที่เป็นจริงเช่นนี้ หากโรงงานเหล็กในต่างถิ่นมาที่โรงเรียนเพื่อระบุชื่อขอตัวคน ทางโรงเรียนแทบไม่มีทางปฏิเสธ

ภายใต้นโยบายจัดสรรงานแบบเบ็ดเสร็จ คำพูดของหัวหน้าหน่วยงานก็เท่ากับคำพูดขององค์กร การระบุชื่อขอตัวจึงเท่ากับคำสั่งตามแผนงาน ปฏิเสธไม่ได้ ต่อให้ไม่อยากรับปากก็ไม่ได้!

เพียงแค่ประโยคเดียวว่านี่เป็นภารกิจทางการเมืองห้ามทำเป็นกรณีพิเศษ นักศึกษาที่รัฐส่งเสียมาไม่ใช่มีไว้เพื่อต่อต้านนโยบายของรัฐ ถามหน่อยเถอะว่าบัณฑิตคนไหนจะทนรับไหว?

ต่อให้มีคนใจกล้าอยากจะต่อต้าน โรงเรียนก็แค่ไม่ให้โควตาอยู่เมืองหลวง สุดท้ายก็ทำได้เพียงกดความไม่เต็มใจและความไม่พอใจทั้งหมดไว้ในใจ แล้วก้มหน้าก้มตาเก็บกระเป๋าเดินทางไปตามคำสั่ง