บทที่ 1692 ปึ้ง!

ในยุคนั้นปรากฏการณ์ที่ผู้ชมเขียนจดหมายหรือโทรศัพท์ไปหาทางสถานีโทรทัศน์เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป และทางสถานีเองก็รับฟังและนำไปปรับปรุงจริงด้วย

หากยกตัวอย่างจากละครเรื่องความฝันในหอแดงฉบับปี 87 ในช่วงที่ออกอากาศ จดหมายจากผู้ชมที่ส่งเข้ามายังสถานีนั้นถึงขั้นต้องนับกันเป็นกระสอบเลยทีเดียว ในจดหมายเหล่านี้มีผู้ชมจำนวนมากชี้ให้เห็นถึงข้อผิดพลาดด้านมารยาท ฉาก และการดัดแปลงบทบาท ซึ่งทางสถานีก็ใช้วิธีนำไปตัดต่อแก้ไขในเวอร์ชันออกอากาศซ้ำและในเวอร์ชันรีรันในจุดที่ผิดพลาดจริง

และไม่ใช่แค่ละครเท่านั้น บางรายการเองก็นำความคิดเห็นของผู้ชมไปปรับปรุงแก้ไขเช่นกัน ที่สถานีโทรทัศน์ให้ความสำคัญกับช่องทางจดหมายและโทรศัพท์ของผู้ชมขนาดนี้ เป็นเพราะในเวลานั้นละครโทรทัศน์ที่ผลิตในประเทศเพิ่งจะเริ่มได้รับความนิยม ขาดแคลนข้อมูลและขาดเสียงตอบรับ จึงทำให้เกิดการพึ่งพาช่องทางเหล่านี้อย่างมาก

เมื่อหลี่เสี่ยวจู๋บอกว่าจะโทรศัพท์ไปหาทางสถานี ทุกคนในห้องจึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ แต่ที่น่าตกใจคือค่าโทรศัพท์ภายในเมืองนาทีละห้าเฟิน แต่หลี่เสี่ยวจู๋กลับอ้าปากเรียกเงินถึงหนึ่งหยวน ซึ่งถือเป็นการเรียกร้องที่เกินจริงมาก

โจวอวี้ฉินได้ยินดังนั้นก็นัยน์ตาเบิกโพลง “กล้าขอมาได้นะ อยากโดนตบสักฉาดไหม?”