บทที่ 1701 การจัดสรรทรัพย์สินของครอบครัว

จางเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่ไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย ในใจก็พึมพำว่าได้รางวัลควรจะดีใจสิ ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น? ความคิดนี้แล่นผ่านเข้ามาในหัว จางเหมี่ยวเหมี่ยวเดินมาที่โต๊ะ “คัดลายมือคือรางวัลหรือ?”

“ใช่แล้วล่ะ”

หลี่เสี่ยวจู๋ระบายความอัดอั้นตันใจที่ต้องระบายเป็นครั้งที่หกตั้งแต่กลับถึงบ้านด้วยท่าทางน่าสงสาร พอพูดจบก็ถอนหายใจ “พวกเธอเล่นกันไปเถอะ บ่ายนี้ฉันออกไปข้างนอกไม่ได้แล้ว”

“เดี๋ยวฉันออกไปบอกพวกเขาก่อน แล้วจะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อน”

จางเหมี่ยวเหมี่ยวทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะหันไปบอกลาหลี่เซี่ยงตงที่กำลังนั่งดื่มชาอ่านหนังสือพิมพ์ แล้ววิ่งออกไปและวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว