บทที่ 1700 น้องสาวล่ะ?

“ใช่หรือคะ?”

โจวอวี้ฉินเห็นลูกสาวที่ปกติฝีปากกล้าและสร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวันมาตกม้าตายแบบนี้ก็อดขำไม่ได้

เสียงหัวเราะเปรียบเหมือนการโรยเกลือบนแผล หลี่เสี่ยวจู๋ได้ยินดังนั้นจึงเท้าสะเอวเงยหน้าถาม “แม่มีความสุขขนาดนั้นเลยหรือคะ?”

“แค่กๆ”

โจวอวี้ฉินกลั้นหัวเราะ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเอาบทลงโทษมาเป็นรางวัล ไม่รู้ความนัยเบื้องหลังนั้น แต่คิดว่าการฝึกคัดลายมือเพิ่มก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย “คุณปู่ซุนทำไปเพื่อตัวลูกเองนะ”