บทที่ 172 หลี่เสี่ยวจู้รับจบ

หลี่เซี่ยงตงกลับเข้าห้องโดยไม่เปิดไฟ พอคลำทางไปนั่งลงบนเตียงเตาได้ เสียงงัวเงียของโจวอวี้ฉินจากด้านหลังก็ถามขึ้น “พ่อเรียกไปคุยเรื่องอะไรคะ?”

“พ่อบอกว่าพรุ่งนี้จะแยกบ้าน”

“แยกบ้าน?” ความง่วงของโจวอวี้ฉินหายเป็นปลิดทิ้ง เธอลุกขึ้นนั่งถามต่อ “ทำไมอยู่ดีๆ ถึงจะแยกบ้านล่ะคะ?”

หลี่เซี่ยงตงเล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟังคร่าวๆ คราวนี้โจวอวี้ฉินตาสว่างโร่! ถ้าเป็นบ้านอื่น ลูกชายคนไหนได้ดี พ่อแม่ส่วนใหญ่มักจะหวังให้ลูกคนนั้นคอยจุนเจือครอบครัว หรือพูดตรงๆ ก็คือให้เลี้ยงดูพี่น้องที่ลำบากกว่า เธอไม่เคยคิดเลยว่าพ่อแม่สามี รวมถึงปู่ย่า จะตัดสินใจแยกบ้านแบบนี้ หลี่เซี่ยงตงแซว “แยกบ้านแล้วก็ได้เป็นนายของตัวเอง ตอนนี้ดีใจจนเนื้อเต้นแล้วล่ะสิ?”

“บ้าสิ” โจวอวี้ฉินตีแขนเขาเบาๆ “งั้นต่อไปพวกเราต้องแยกครัวทำกินเองด้วยใช่ไหมคะ?”