บทที่ 173 แยกบ้าน

มื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย ครอบครัวใหญ่ก็เริ่มทานอาหารกันอย่างคึกคัก เมนูเช้านี้มีหมั่นโถวแป้งขาว โจ๊กข้าวฟ่าง (เสียวหมี่) และผักดองคลุกน้ำมันงา อาหารการกินของบ้านตระกูลหลี่ดีขึ้นผิดหูผิดตา ที่โต๊ะเด็กๆ ไม่ต้องกินไข่ตีใส่น้ำร้อนแล้ว แต่ได้ไข่ต้มคนละฟอง ไก่ไข่ที่บ้านจากห้าตัวเหลือแค่สามตัว ส่วนต่างของไข่ไก่ ข้าวฟ่าง และแป้งขาว ล้วนเป็นหลี่เซี่ยงตงที่หามาเติมให้ บรรยากาศที่โต๊ะเล็กยังคงเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว แต่ที่โต๊ะใหญ่กลับเงียบลงถนัดตา

แต่ความเงียบนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน ย่าหลี่ซดโจ๊กข้าวฟ่างไปคำหนึ่ง แล้วกัดหมั่นโถวในมือหนึ่งคำ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ “แม่เจ้าตงจื่อ หมั่นโถววันนี้ทำไมมันแข็งจัง?” แม่หลี่คีบผักดองเข้าปากอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่มีความคิดจะตอบคำถามแม่สามี พ่อหลี่ที่นั่งข้างๆ สะกิดแขนภรรยา “แม่ถามเอ็งอยู่น่ะ”

“อะไรนะ?” แม่หลี่กัดหมั่นโถวในมือ เคี้ยวตุ้ยๆ สองสามทีก่อนกลืนลงคอ แล้วตอบด้วยสีหน้าขอไปทีสุดๆ “ไม่เห็นจะแข็งเลย นุ่มกว่าหมั่นโถวข้าวโพดตั้งเยอะ ถ้าไม่ชอบ พรุ่งนี้ฉันนึ่งหมั่นโถวข้าวโพดให้กินเหมือนเดิมก็ได้”

“พูดจาอะไรแบบนั้นฮึ?” พ่อหลี่ตบตะเกียบลงบนโต๊ะดัง ปัง แม่หลี่วางตะเกียบตาม หรี่ตามองสามี “ฉันพูดแบบนี้แล้วมันจะทำไม? ไม่อยากฟังก็อุดหูไปสิ มีให้กินยังไม่หุบปากอีก ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน!” ทุกคนที่กำลังทานข้าวอยู่เห็นคู่ผัวตัวเมียเริ่มเปิดศึก แถมดูท่าจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พี่ชายใหญ่รีบไกล่เกลี่ย “พ่อ แม่ อย่าทะเลาะกันเลยครับ กินข้าวเถอะ” แม่หลี่สวนทันควัน “จะกินอะไรนักหนา? หมั่นโถวมันแข็งไม่ใช่เหรอ พ่อเอ็งคออ่อนจะตาย เกิดกินแล้วบาดคอทำไง?”

พ่อหลี่หน้าตึง มองภรรยาตาเขียว “เลิกพูดจาประชดประชันสักที ข้าไปพูดตอนไหนว่าหมั่นโถวแข็ง?” พี่ชายรองที่นั่งตรงข้ามถอนหายใจเงียบๆ ลุกขึ้นยัดตะเกียบใส่มือพ่อ “กินข้าวเถอะครับพ่อ หลานๆ มองกันหมดแล้ว” พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองก็พูดไม่ออก พ่อผัวแม่ผัวคู่นี้ ทะเลาะกันได้แม้กระทั่งเรื่องหมั่นโถวแข็งไม่แข็ง สามีทั้งสองไปห้ามพ่อ พวกหล่อนก็ต้องไปห้ามแม่ที่หน้าดำคร่ำเครียด