บทที่ 174 แยกบ้านเพราะหมั่นโถวลูกเดียว

พี่ชายใหญ่เห็นสถานการณ์เริ่มบานปลายจนคุมไม่อยู่ หันไปมองพ่อหลี่ที่ยืนสั่นเทิ้มด้วยความโกรธอยู่ข้างๆ “พ่อครับ นั่งลงดื่มน้ำดับโมโหก่อนเถอะครับ” พูดจบก็รับแก้วปิ่นโตจากภรรยา เข้าไปประคองพ่อให้นั่งลง แล้วยัดแก้วใส่มือพ่อ “แม่แกก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย พ่ออย่าเก็บมาใส่ใจเลยครับ พวกผมสามพี่น้องยังไงก็ไม่ยอมแยกบ้านแน่ๆ”

พ่อหลี่ถือแก้วปิ่นโตที่ลูกชายคนโตยื่นให้ คิ้วขมวดมุ่นแอบคิดคำนวณในใจ จู่ๆ แกก็ลุกพรวดขึ้นมา เคร้ง ฟาดแก้วปิ่นโตลงบนโต๊ะเต็มแรง แก้วปิ่นโตกระเด้งจากโต๊ะตกลงพื้น กลิ้งหลุนๆ ไปไกลกว่าเมตรถึงหยุดนิ่ง “บ้านนี้พวกเอ็งสามพี่น้องใหญ่มาจากไหนถึงจะมาตัดสินใจ? ในเมื่อแม่เอ็งบอกจะแยกบ้าน วันนี้ข้าก็จะสนองเจตนาแม่เอ็งให้เอง! ใครหน้าไหนมาห้ามก็ไม่มีประโยชน์!” พูดจบพ่อหลี่ก็เตะเก้าอี้กระเด็น เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

“พ่อพวกเอ็งนี่มันจะพาลใส่ใครฮึ? เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดประชด เฮอะ! บอกจะสนองเจตนาฉันใช่ไหม? ได้! วันนี้ต้องแยกบ้านให้รู้แล้วรู้รอด!” แม่หลี่พูดจบก็แอบถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็ลากสามีมาร่วมวงได้สักที ไม่งั้นแพะรับบาปเรื่องแยกบ้านคงตกที่นางคนเดียวแน่ พ่อหลี่ที่กำลังเลิกม่านไม้ไผ่เข้าห้อง ได้ยินภรรยาพูดแบบนั้นก็ชะงัก มือค้างกลางอากาศ ในใจร้อง ฉิบหายแล้ว ยายแก่เล่นนอกบทที่ตกลงกันไว้นี่หว่า!

พี่ชายใหญ่มองพ่อที่เดินเข้าห้องไป แล้วหันมามองแม่ที่นั่งหน้าบูดอยู่ที่โต๊ะ “ตงจื่อ” เขาบุ้ยปากส่งสัญญาณให้หลี่เซี่ยงตงตามเข้าไปกล่อมพ่อในห้อง หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า รีบเดินตามเข้าไปในห้องนอน พ่อหลี่เห็นลูกชายคนเล็กเข้ามา ก็อ้าปากพะงาบๆ ไร้เสียงว่า “ปิดประตู” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม ปิดประตูลงกลอน แล้วควักบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมา นั่งลงบนเตียงเตากับพ่อ สองพ่อลูกนั่งสูบบุหรี่จุดด้วยไม้ขีดก้านเดียวกันอยู่ที่หัวเตียง

หลี่เซี่ยงตงตะโกนลั่นห้อง “พ่อครับ อย่าโมโหไปเลยนะครับ~!” สิ้นเสียงตะโกน เขาก็ลดเสียงกระซิบ “เมื่อคืนพวกพ่อน่าจะบอกผมล่วงหน้านะครับ เมื่อกี้ผมนึกว่าทะเลาะกันจริงซะอีก”