บทที่ 175 การคุมเชิง

เมื่อต้องเผชิญกับปัญหาการแยกบ้านที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหัน บวกกับพวกผู้ใหญ่ที่ยังโกรธจนไม่ยอมกินข้าวปลา พี่ชายใหญ่และพี่ชายรองที่จนปัญญา กับหลี่เซี่ยงตงที่แกล้งทำเป็นจนปัญญา ทั้งสามคนรีบกินมื้อเช้าที่เหลือของตัวเองจนหมด พี่ชายใหญ่และพี่ชายรองยกม้านั่งออกไปข้างนอกด้วยความกลัดกลุ้ม หลี่เซี่ยงตงมองพี่ชายทั้งสองที่ไปนั่งสูบบุหรี่อยู่ใต้ต้นทับทิม แล้วแอบย่องเข้าไปในห้องปู่ย่าเงียบๆ

"ใครน่ะ?" ปู่หลี่กับย่าหลี่ที่นั่งหันหลังให้ประตูอยู่บนเตียงเตา กำลังแอบกินขนมเถาซู (ขนมหน้าแตก) ที่หลานชายคนเล็กซื้อมาฝากอย่างลับๆ ล่อๆ พอได้ยินเสียงเปิดประตู ทั้งสองก็รีบยัดห่อกระดาษน้ำมันใส่ขนมเข้าไปในผ้าห่ม แล้วรีบเช็ดปาก ปู่หลี่หันกลับมาเห็นว่าเป็นหลานชายคนเล็ก แกก็ทุบหน้าอกตัวเองพลางร้องอย่างร้อนรน "เร็วเข้า ไปรินน้ำมาให้ข้าที~" หลี่เซี่ยงตงดูออกทันทีว่าปู่กินติดคอ เขารีบวิ่งไปรินน้ำใส่แก้วปิ่นโตที่ห้องโถงกลางมาให้

ปู่หลี่นั่งพิงผนังอยู่บนเตียงเตา รับแก้วปิ่นโตไปกระดกน้ำดัง อึก อึก อึก หลายคำรวด ถึงค่อยพ่นลมหายใจออกมาได้ ย่าหลี่ช่วยลูบหลังลูบไหล่คู่ชีวิต "ดีขึ้นหรือยังตาเฒ่า?"

"ดีแล้ว ไม่ต้องลูบแล้ว" ปู่หลี่วางแก้วปิ่นโตลงบนเตียงเตา ชี้ไปที่ประตูห้อง "ข้างหลังเอ็งมีหางงอกออกมาหรือไง? รีบไปปิดประตูสิ"

"ครับ" หลี่เซี่ยงตงปิดประตูห้องเรียบร้อย กลับมานั่งที่หัวเตียง ชี้ไปที่หนวดปู่แล้วหัวเราะ "เช็ดยังไม่เกลี้ยงเลยครับปู่" ปู่หลี่รีบปาดหนวดที่คาง มองเศษขนมเถาซูในมือ แล้วอ้าปากโยนเศษขนมเข้าปากเคี้ยว "พี่ใหญ่กับพี่รองเอ็งดูไม่ออกใช่ไหม?" หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า "ดูไม่ออกครับ ทั้งสองคนกำลังนั่งกลุ้มอยู่กลางลานบ้านโน่น"