บทที่ 176 หัวปั่น

หลี่เซี่ยงตงวุ่นวายหัวปั่นตลอดช่วงบ่าย ไม่เพียงต้องแอบเอาของกินไปส่งให้ปู่ย่าและพ่อ ยังต้องทำหน้าที่ดูต้นทาง ที่เหนื่อยที่สุดคือตอนดูต้นทางปากเขาก็ไม่ได้หยุดพักเลย บุหรี่ต้าเฉียนเหมินมวนต่อมวนถูกจุดขึ้นโดยไม่สูบเข้าปอด เพียงเพื่อใช้ควันกลบกลิ่นอาหารในห้อง พอยุ่งเสร็จ ได้สติอีกที ตัวเองก็ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงนี่หว่า!

มื้อเที่ยงที่บ้านวันนี้เป็นบะหมี่นวดมือ ในหม้อมีแค่น้ำราดบะหมี่ กับเส้นบะหมี่ที่นวดเสร็จแต่ยังไม่ได้ลวก ของพวกนี้เตรียมไว้เผื่อปู่หลี่และคนอื่นๆ เกิดเปลี่ยนใจอยากกินข้าวขึ้นมา หลี่เซี่ยงตงเลยจำใจต้องขี่จักรยานกลับไปหาเฉียนปินอีกรอบ ท่ามกลางสายตาแปลกประหลาดของเพื่อน เขาฟาดบะหมี่ไปสองชามถึงค่อยรู้สึกสบายท้องขึ้น

เฉียนปินยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้ "เอาสักมวนไหม?"

"ไม่เอา!" วันนี้เขา 'สูบ' จนเอียนจะแย่อยู่แล้ว! เฉียนปินสงสัยว่าทำไมเพื่อนถึงย้อนกลับมา "นายเล่นอะไรของนายเนี่ย? ที่บ้านไม่มีข้าวให้กินหรือไง?"

"เลิกยุ่งเรื่องชาวบ้านเถอะ เอาเวลาไปสนใจเมียตัวเองดีกว่า ขี้เกียจคุยแล้ว ฉันกลับล่ะ" หลี่เซี่ยงตงเช็ดปาก ยกก้นเตรียมชิ่ง