บทที่ 177 แผนการของพ่อแม่ตระกูลหลี่

หลี่เซี่ยงตงเดินเรอออกมาจากเรือนหลัก โชคดีที่พี่สะใภ้ทั้งสองคนเชื่อฟัง เลยลวกเส้นบะหมี่มาไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นเขากับพ่อหลี่ก็กินกันจนจุกอยู่ดี หม้อไหจานชามในตู้กับข้าวหน้าเรือนหลักถูกแบ่งสันปันส่วนเรียบร้อย โจวอวี้ฉินกำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดครัวเล็กหน้าห้องตัวเอง ครัวเล็กนี้เจ้าของเดิมลงทุนสร้างไว้อย่างดี ไม่ต้องซ่อมแซมอะไรมาก แค่กวาดถูทำความสะอาดและขนของรกๆ ออกมาก็ใช้ได้แล้ว

ส่วนครัวเล็กหน้าห้องพี่ชายใหญ่ใช้งานอยู่เป็นประจำเลยไม่ต้องทำความสะอาด พอสองผัวเมียพี่ใหญ่จัดเก็บถ้วยชามส่วนของตัวเองเสร็จ ก็แยกย้ายกันไปช่วยน้องๆ พี่ชายใหญ่มองหลี่เซี่ยงตงที่ทำงานไปเรอไป แล้วถามว่า "ตงจื่อ เป็นอะไรของเอ็ง?" เอิ๊ก~ หลี่เซี่ยงตงเรอออกมาอีกทีก่อนส่ายหน้า "ไม่เป็นไรพี่ สงสัยเมื่อกี้กินน้ำเย็นเข้าไปเยอะมั้ง" พี่ชายใหญ่มองค้อน "โตจนป่านนี้แล้ว ทำตัวเหมือนเด็กๆ ต่อไปต้องกินข้าวแยกบ้านกันแล้ว เอ็งก็ระวังหน่อยแล้วกัน"

"ครับพี่ใหญ่"

หลี่เซี่ยงตงยืดตัวตรง ตบหน้าอกไล่ลม หันไปเห็นโจวอวี้ฉินกำลังกลั้นขำจนหน้าแดง เลยชี้ไปที่มุมกำแพงแก้เก้อ "ตรงนั้นยังเช็ดไม่สะอาด" โจวอวี้ฉินค้อนขวับ คว้าผ้าขี้ริ้วไปเช็ดซ้ำอีกรอบ ครัวเล็กไม่ได้ใหญ่มาก แถมมีพี่ชายใหญ่มาช่วย สามคนช่วยกันแป๊บเดียวก็เสร็จเรียบร้อย พี่ชายใหญ่ไปล้างหน้าที่ก๊อกน้ำ เห็นพี่ชายรองเดินหน้ามอมแมมเข้ามา ก็ถามว่า "เรียบร้อยแล้วเหรอ?"

"อื้ม" พี่ชายรองวักน้ำสาดหน้าคลายร้อน "เก็บกวาดไม่ยากหรอก แต่ของรกๆ มันเยอะ ขนไปไว้ที่เรือนคนรับใช้ก็หมดเรื่อง"