บทที่ 178 อาสาม อาจะช่วยผมเหรอ?

หลี่เซี่ยงตงนั่งยองๆ กินถั่วลิสงอยู่ที่หน้าประตูเรือนหลัก รอจนไฟในห้องพ่อแม่ดับลง เขาถึงลุกขึ้นเดินกลับห้อง พ่อเขาคอทองแดงขนาดไหน เป็นลูกมาสองชาติภพทำไมเขาจะไม่รู้ จริงๆ บอกกันตรงๆ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เขาก็เข้าใจเหตุผลที่พ่อแม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้... เว้นเสียแต่ว่าพ่อเขาจะติดใจบทบาทการแสดงเข้าให้แล้วจริงๆ...

หลี่เสี่ยวไห่ที่ยังไม่ยอมนอน เห็นพ่อเดินเข้ามาแล้วล้วงถั่วลิสงกำหนึ่งวางบนโต๊ะ ก็ลุกขึ้นยืนบนเตียงเตา "พ่อ ผมจะกิน"

"กินกะผีน่ะสิ ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอนอีก อยากกินรอตื่นพรุ่งนี้เช้าค่อยกิน" หลี่เซี่ยงตงไม่คิดจะตามใจลูกชายที่เห็นของกินเป็นต้องร้องขอ แถมได้เวลานอนแล้วยังไม่ยอมนอนอีก "แม่ ผมอยากกินนมผง" หลี่เสี่ยวไห่อดกินถั่วลิสง ก็หันไปงอแงจะกินอย่างอื่นแทน "ไม่ได้!" โจวอวี้ฉินยิ่งไม่ตามใจลูก ไม่ใช่ว่านมผงแพงจนซื้อไม่ไหว แต่ตั๋วนมผงมันหายาก ตั๋วสองใบที่ป้าโหวให้มา นมหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว นมผงที่มีอยู่ในบ้านตอนนี้ สามีเธอต้องลำบากแทบตายกว่าจะหามาได้ เมื่อกี้ก็เพิ่งให้กินไปแล้ว จะให้กินอีกแก้วได้ยังไง "รีบนอนซะ อยากกินพรุ่งนี้ค่อยกิน"

หลี่เซี่ยงตงสั่งลูกเสร็จ ก็ออกไปล้างหน้าแปรงฟันที่ลานบ้าน กลับมานั่งแช่เท้าที่หัวเตียง "ทำอะไรน่ะ? ไปนอนกับพี่ชายเร็ว" หลี่เซี่ยงตงรู้สึกเหมือนมีใครดึงเสื้อ หันไปเห็นลูกสาวนอนคว่ำอยู่ข้างหลัง กำลังดึงเสื้อเขาเล่น "เล่น... เล่น..." หลี่เสี่ยวจู้กลิ้งตัวหนีไปที่มุมในสุดของเตียง โจวอวี้ฉินต้องงัดไม้แข็งมาขู่ ทั้งลูกสาวลูกชายถึงยอมนอนดีๆ

หลี่เซี่ยงตงเทน้ำล้างเท้าทิ้ง กลับมานอนบนเตียง ปิดไฟเตรียมพักผ่อน พอหลับตาลง จู่ๆ ก็นึกถึงคำสั่งแม่ จึงนอนตะแคงเอามือรองหัว กระซิบกับโจวอวี้ฉินเบาๆ "อย่าเพิ่งหลับ มีเรื่องจะคุยด้วย" โจวอวี้ฉินลืมตาหันมามอง "เรื่องอะไรคะ ว่ามาสิ"