บทที่ 179 ไม่มี

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใส หลี่เซี่ยงตงตื่นนอนอย่างสดชื่นแจ่มใส นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ต่างคนต่างแยกครัวทำกินกันแล้ว เขาจึงล้างหน้าล้างตาแล้วเดินไปจุดไฟที่ครัวเล็ก โจวอวี้ฉินเห็นสามีเดินออกจากห้อง เธอก็รีบแต่งตัวให้ลูกทั้งสองจนเรียบร้อย แล้วรีบจ้ำอ้าวตามมาที่ครัวเล็ก “ฉันทำกับข้าวเองค่ะ คุณไปดูลูกสาวเถอะ”

หลี่เซี่ยงตงหันไปมองโจวอวี้ฉินแล้วยิ้ม “วันนี้เป็นการเปิดครัวเล็กของเราครั้งแรก ให้ผมทำเถอะ คุณกลับไปพักผ่อนในห้องนะ”

“บอกว่าไม่ต้องก็คือไม่ต้องสิคะ คุณรีบออกไปเถอะ!” โจวอวี้ฉินไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แสดงฝีมือ ผลักเขาออกจากครัวเล็กทันที หลี่เซี่ยงตงยืนคิดอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก็เดาออกว่าทำไมภรรยาถึงไม่ยอมให้เขาทำกับข้าว สงสัยตอนอยู่บ้านพ่อตา ลีลาการทำอาหารของเขาคงทำให้โจวอวี้ฉินไม่วางใจ

หลี่เสี่ยวไห่ตื่นมายังจำถั่วลิสงเมื่อคืนได้แม่น เขามาเกาะแกะขอให้หลี่เซี่ยงตงเอาถั่วใส่กระเป๋าเสื้อให้จนเต็ม ถึงได้วิ่งไปหาพวกพี่ชายเล่นอย่างร่าเริง หลี่เซี่ยงตงอุ้มลูกสาวไปดูที่เรือนหลัก แม่หลี่กำลังทำกับข้าว อาหารการกินถือว่าใช้ได้ มีหมั่นโถวแป้งขาวกับโจ๊กข้าวฟ่างใส่พุทราจีน ข้าวสาร แป้ง และน้ำมันที่เขาขนกลับมาบ้านก่อนหน้านี้ เมื่อวานตอนแยกบ้านก็แบ่งให้แต่ละบ้านไปบ้างแล้ว ส่วนที่เหลืออยู่กะคร่าวๆ น่าจะพอให้พ่อแม่และปู่ย่ากินได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ เขาจดจำรายละเอียดเหล่านี้ไว้ในใจ ขาดเหลืออะไรเขาค่อยหามาเติมให้ทันท่วงที

ตอนนี้แม่หลี่ทำกับข้าวให้คนแค่สี่คนกิน สบายกว่าตอนต้องดูแลคนทั้งตระกูลเยอะ แม้ว่าก่อนหน้านี้ลูกสะใภ้จะมาช่วยทำ แต่คนเป็นแม่ย่อมต้องคอยจัดการดูแลทุกอย่าง นางยิ้มพลางบีบแก้มยุ้ยๆ ของหลานสาว “เมียเอ็งทำกับข้าวอยู่เหรอ?”