บทที่ 180 รอดูเรื่องสนุก

หลี่เซี่ยงตงแช่วุ้นเส้นมันเทศไว้ก่อน ไม่ต้องสงสัย วัตถุดิบทำจากมันเทศร้อยเปอร์เซ็นต์ แช่วุ้นเส้นเสร็จ เขาก็เข้าไปบอกโจวอวี้ฉินในห้อง แล้วคว้าเงินกับตั๋วขี่จักรยานไปจ่ายตลาด ต้องวิ่งรอกถึงสองตลาดกว่าจะได้เนื้อหมูสามชั่ง ขาหมูแปดขา และหูหมูหนึ่งข้าง เพราะไปสาย เนื้อหมูสามชั่งที่ได้มาจึงเป็นเนื้อแดงเยอะมันน้อย นี่ถ้าไม่ใช่เพราะแยกครัวกันทำกินแล้ว ขืนถือเนื้อแดงกลับบ้านแบบนี้ มีหวังโดนแม่หลี่สวดหูชาแน่

ขาหมูและหูหมูหาซื้อง่ายกว่าเยอะ แม้จะต้องใช้ตั๋วเนื้อเหมือนกัน แต่ของพวกนี้ทั้ง ‘กินยาก’ ทั้ง ‘ทำยาก’ ชาวบ้านร้านตลาดไม่ค่อยนิยม สู้เนื้อหมูสามชั้นมันเยิ้มๆ หอมๆ ไม่ได้ กลับถึงบ้าน หลี่เซี่ยงตงจุดเตาไฟ เติมน้ำลงหม้อสองกระบวยเตรียมไว้สำหรับลวกขาหมู แล้วนั่งยองๆ ใช้คีมคีบขาหมูเผาขน หลี่เสี่ยวไห่กับหลี่เสี่ยวปอ สองหน่อนี้ตามติดเขาแจตั้งแต่กลับถึงบ้าน แม้จะรู้ว่าตอนนี้ยังไม่ได้กิน แต่แค่ได้มองตาแป๋วก็ยังดี

แม่หลี่ที่เก็บกวาดห้องเสร็จ เดินมาเห็นลูกชายคนเล็กใช้แปรงขัดรองเท้าขัดขาหมูอยู่ที่ก๊อกน้ำ ก็ตบหลังลูกชายดังเพียะ “ทำไมใช้แปรงขัดรองเท้า? สกปรกตายชัก” หลี่เซี่ยงตงยิ้มอธิบาย “แปรงนี่ผมเพิ่งซื้อมาใหม่ครับ ยังไม่เคยใช้เลยสักครั้ง ไม่สกปรกหรอก” แม่หลี่ขมวดคิ้ว เอามือเขี่ยๆ นับจำนวนขาหมูในกะละมัง “เอ็งนี่ผลาญตั๋วเนื้อจริงๆ เปลี่ยนเป็นเนื้อหมูติดมันไม่ดีกว่าเหรอ”

“กินอะไรบำรุงตรงนั้นไงครับแม่” หลี่เซี่ยงตงเดาะขาหมูในมือเล่น “เที่ยงนี้เจ้าเสี่ยวเทาของเรากลับมา ต้องบำรุงกันยกใหญ่หน่อย”

แม่หลี่ฟังคำอธิบายแล้วหันไปมองหลี่เสี่ยวปอที่หูแดงก่ำสองข้าง อดขำไม่ได้ “ฟังเอ็งพูดแบบนี้ งั้นหูหมูข้างนี้ซื้อมาให้เสี่ยวปอสินะ?”