บทที่ 181 จอมยุทธ์อินทรีน้อยแห่งตระกูลหลี่

“อาสาม หัวเราะอะไร? อาแอบสมน้ำหน้าผมอยู่ใช่ไหม?” หลี่เสี่ยวเทาที่หน้าตาหงอยเหงา พูดแทงใจดำหลี่เซี่ยงตงเข้าอย่างจัง หลี่เซี่ยงตงหน้าแดงแวบหนึ่ง ก่อนจะแกล้งโมโหกลบเกลื่อน “พูดบ้าอะไรของเอ็ง? ไม่รู้หรือไงว่าอาสามเป็นห่วงเอ็งขนาดไหน!”

“เมื่อเช้าที่เอ็งบอกว่าไปโรงเรียนแล้วจะโดนตีมือ อาสามไม่สบายใจเลยนะเว้ย ถึงได้รีบไปตลาดซื้อขาหมูมาตุ๋นให้กิน นี่ตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยแล้วนะ”

พอได้ยินคำว่าขาหมูตุ๋น หลี่เสี่ยวเทาก็เลิกสนใจแล้วว่าอาสามจะหัวเราะเยาะตัวเองหรือเปล่า ตาเป็นประกายถามว่า “อาสาม อาตุ๋นขาหมูให้ผมจริงๆ เหรอ?”

“ก็เออสิวะ อาจะโกหกทำไม? คำพูดเมื่อกี้ของเอ็งทำอาเสียใจนะรู้ไหม!” หลี่เซี่ยงตงกลั้นขำ พอได้เห็นสภาพมือบวมตุ่ยของหลานชายแล้ว เขาก็พอใจ หันหลังเดินผิวปากเข้าลานบ้าน หลี่เสี่ยวเทานึกว่าอาสามโกรธจริง รีบตะโกนตามหลัง “อาสาม ผมพูดผิดไป อาอย่าโกรธผมนะ!”

“เจ้าเด็กคนนี้ อาสามเอ็งดีกับเอ็งขนาดไหน อุตส่าห์ไปซื้อขาหมูมาให้กิน วันหลังห้ามคิดร้ายกับอาสามอีก เข้าใจไหม?”