บทที่ 182 โหวซานบุก!

ย่าหลี่ได้ยินเสียงไอค่อกแค่กของหลานชายคนเล็ก ก็ถามด้วยความเป็นห่วง “ตงจื่อ เค็มไปหรือลูก? เสี่ยวเจียง รีบไปรินน้ำให้อาสามหน่อย”

“ไม่ต้อง ผมไม่เป็นไรครับ” หลี่เซี่ยงตงห้ามหลานชายไว้ แล้วลุกไปจูงย่าหลี่ไปคุยข้างๆ กระซิบว่า “ย่าครับ เรื่องน่าอายสมัยผมเด็กๆ ย่าอย่าเอามาเล่าต่อหน้าเด็กๆ สิครับ”

“จ้ะๆ ย่าไม่พูดแล้ว” ย่าหลี่ยิ้มตบหลังมือหลานเบาๆ “ไปกินข้าวต่อเถอะ”

หลี่เซี่ยงตงกลับมานั่งกินข้าวต่อ สองสาวพี่น้องหลี่เสี่ยวเหมยพอกินเสร็จก็รู้หน้าที่เก็บชามตะเกียบไปคืน แต่พวกหลี่เสี่ยวเจียงกลับไม่มีความคิดนี้ในหัว กินเสร็จก็สุมหัวคุยเล่นหัวเราะกันคิกคัก จนกระทั่งแม่ๆ ของแต่ละคนเดินมาแจกมะเหงกคนละที พวกเขาถึงจะรู้สึกตัวว่าต้องเอาชามไปเก็บ แม้แต่หลี่เสี่ยวเทาคนเจ็บ พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่ละเว้น! ยุคนี้การทำโทษเด็กถือเป็นเรื่องปกติ ขอแค่ลูกได้ดี พ่อแม่ก็พร้อมสนับสนุนครูเต็มที่ ดังนั้นต่อให้มือหลี่เสี่ยวเทาบวมเป่ง พอกลับบ้านมานอกจากย่าหลี่ที่ถามไถ่ คนอื่นก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่ถ้าเป็นอีกหลายสิบปีข้างหน้าคงทำไม่ได้แล้ว กฎหมายห้ามทำโทษร่างกายเด็กเริ่มบังคับใช้ แถมเด็กรุ่น 90 ที่เติบโตมากับแนวคิดใหม่ๆ ก็กล้าลุกขึ้นสู้ จนกลายเป็นเรื่องปกติที่พ่อแม่จะร่วมมือกับลูกเล่นงานครู ความคิดพ่อแม่สมัยนั้นง่ายนิดเดียว ก็ลูกฉันมีแค่คนเดียว เป็นแก้วตาดวงใจ ใครหน้าไหนจะมาแตะต้องไม่ได้! แน่นอนว่าครูบางคนที่ไร้จรรยาบรรณก็สมควรโดนจริงๆ!

หลี่เสี่ยวไห่ที่ใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงผ่าเป้า เห็นพวกพี่ๆ โดนดุ ก็ยืนเซ่อทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงนั้น หลี่เซี่ยงตงมองลูกชายแล้วยิ้ม “ยืนบื้อทำไม? หรือเห็นพี่ๆ โดนเตะแล้วพ่อไม่เตะลูก ลูกเลยรู้สึกขาดอะไรไป?” พอได้ยินแบบนั้น หลี่เสี่ยวไห่ก็หันขวับมามองพ่อ แล้ววิ่งแน่บเข้าห้องเหมือนกระต่ายตื่นตูม แต่ในมือยังกอดชามแน่น “ตะเกียบ~!” หลี่เสี่ยวไห่ทำหูทวนลม มุดเข้าห้องไปหน้าตาเฉย หลี่เซี่ยงตงมองตะเกียบที่หล่นอยู่บนพื้น ก้มเก็บขึ้นมา กินข้าวเที่ยงเสร็จ เขาช่วยโจวอวี้ฉินล้างชามเรียบร้อย แล้วกลับเข้าห้องพักผ่อน