บทที่ 183 ตอบตกลง

สาเหตุที่หลี่เซี่ยงตงไม่อยากรับลูกสุนัขสองตัวที่โหวซานให้มา ก็เพราะเขามีความกังวลใจของตัวเอง ถ้าเขาย้ายออกไปอยู่บ้านตัวเองเมื่อไหร่ ต่อให้โหวซานไม่เอามาให้ เขาก็ต้องหาหมามาเลี้ยงสักคู่หนึ่งอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ครอบครัวใหญ่ยังอยู่รวมกัน โดยเฉพาะปู่กับย่าที่อายุมากแล้ว ปกติหลับตื้น แค่เสียงนิดเดียวก็ตื่น ถ้าเจ้าหมาน้อยสองตัวนี้เกิดคึกเห่ากลางดึก ปู่กับย่าคงนอนไม่เป็นสุขแน่

แต่โหวซานเล่นทั้งไหว้ทั้งกราบ ชักแม่น้ำทั้งห้ามาอ้อนวอน หลี่เซี่ยงตงจนปัญญาจะปฏิเสธคนหน้าด้านแบบนี้ บวกกับเขาก็เริ่มถูกชะตาเจ้าหมาน้อยสองตัวนี้เข้าแล้ว สุดท้ายเลยพยักหน้าตกลง เจ้าหมาน้อยสองตัวนี้ถึงจะเป็นลูกผสม แต่หน้าตาก็ละม้ายคล้าย ‘ไห่หลง’ (มังกรทะเล) ฉบับย่อส่วน ‘ไห่หลง’ ตัวเอกในภาพยนตร์เรื่อง “ราชันย์เขี้ยวเพชร” สุนัขที่คาบระเบิดวิ่งหนีออกจากหมู่บ้านเพื่อช่วยชีวิตชาวบ้านทุกคน อืม... ว่ากันว่าตอนถ่ายทำฉากนั้น เพื่อความสมจริง กองถ่ายได้ระเบิดสุนัขทหารที่มีเกียรติประวัติจริงๆ ไปหนึ่งตัว ครูฝึกสุนัขตัวนั้นที่ไม่รู้เรื่องมาก่อน พอรู้ข่าวก็ร้องไห้จนเป็นลม ได้ยินว่าถึงขั้นกระอักเลือดกลางกองถ่ายเลยทีเดียว ช่างเป็นบาปกรรมจริงๆ!

หลี่เซี่ยงตงได้แต่หวังว่าเจ้าหมาน้อยตรงหน้าจะได้ยีนสุนัขทหารจากพ่อมาเยอะๆ หน่อย ไม่ต้องถึงขั้นแสนรู้เหมือน ‘ไห่หลง’ ก็ได้ ขอแค่ฝึกแล้วมีแววสุนัขทหารบ้างก็พอ ถ้าพวกมันไม่ได้เรื่องจริงๆ ก็คงต้องส่งไปเฝ้าบ้านให้พ่อตาที่ชนบท

“ฉันรับหมาไว้แล้ว มีเรื่องอะไรอีกไหม?” โหวซานยิ้ม “มีข่าวดีอีกเรื่อง พวกวังเฉิงฮ่าวที่ไปรับจิ้งหรีดมาขายไม่ได้ราคา แถมยังขาดทุนย่อยยับจนทุนหายกำไรหด”

“จริงดิ? นายรู้ได้ไง?” หลี่เซี่ยงตงเริ่มสนใจขึ้นมา แต่เขามองลูกหมาสองตัวที่คลานดุ๊กดิ๊กอยู่บนโต๊ะ กลัวมันจะฉี่รด เลยหิ้วคอพวกมันลงไปวางบนพื้น