บทที่ 184 ฉันนี่มันฉลาดหลักแหลมจริงๆ!

“ตัวผู้ขนดำกว่า ให้ชื่อเสี่ยวเฮย (ดำน้อย) ตัวเมียชื่อเสี่ยวหวง (เหลืองน้อย) ตกลงตามนี้ ชื่ออื่นห้ามเรียก” หลี่เซี่ยงตงทุบโต๊ะสรุป ไม่มีใครคัดค้าน คนในบ้านคิดว่าชื่ออะไรก็ได้ ส่วนโหวซานไม่กล้าคัดค้าน กลัวหลี่เซี่ยงตงจะเปลี่ยนใจ หมาน้อยสองตัวนี้เลี้ยงไว้ที่บ้านหลี่เซี่ยงตง เขาจะได้แวะมาดูบ่อยๆ แต่ถ้าพ่อเขาเอาไปให้คนอื่นเลี้ยง เขาคงไม่ได้เจอพวกมันอีกเลย

บ้านหมา หลี่เซี่ยงตงไม่เคยทำ โหวซานยิ่งไม่เคยทำ แต่เขาเคยได้ยินบ่อยๆ เวลาแม่เรียกห้องนอนเขา แม่ชอบใช้คำว่า 'รังหมา' (บ้านหมา) มาเปรียบเปรยเสมอ ทั้งสองคนถือค้อนถือเลื่อย ตอกๆ ทุบๆ เสียงดังโครมคราม บ้านหมาที่ออกมาแม้จะพอใช้งานได้ แต่รูปลักษณ์ช่างทนดูไม่ได้จริงๆ ปู่หลี่ทนดูไม่ไหว เรือนสี่ประสานหลังนี้แกอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมา แกยอมให้มีของอัปลักษณ์แบบนี้ตั้งอยู่ในลานบ้านไม่ได้!

“ดูสิ พวกเอ็งสองคนทำแผ่นไม้ไม่ตรงกันเลย! แล้วดูตรงนี้ ร่องระหว่างแผ่นไม้กว้างขนาดนี้ หน้าร้อนก็แล้วไป แต่หน้าหนาวหมาจะอยู่ยังไง?” พูดจบปู่หลี่ก็รื้อบ้านหมาที่ทั้งสองทำพังครืน แล้วลงมือซ่อมแซมเสียงดังโครมครามอีกรอบ หลี่เซี่ยงตงมองบ้านหมาฝีมือปู่หลี่ จริงๆ แล้วหน้าตาก็ไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่ แค่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นนิดหน่อย เขาพินิจดูปู่หลี่ที่กำลังเก็บขอบบ้านหมา แล้วนึกถึงห้องนอนของปู่ย่า ข้าวของเครื่องใช้ในห้อง ตั้งแต่โต๊ะเก้าอี้ไปจนถึงผ้าห่มบนเตียงเตา ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ปู่เขาจะเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหรือเปล่านะ?

ระหว่างเรือนคนรับใช้กับห้องปีกตะวันตกมีที่ว่าง พอทำความสะอาดเสร็จก็เอาบ้านหมาไปตั้งไว้ตรงนั้น หลี่เซี่ยงตงไปค้นชามแตกสองใบที่แม่หลี่เสียดายไม่ยอมทิ้งมาจากเรือนคนรับใช้ เอาไปวางไว้ข้างกำแพงใกล้บ้านหมา “พวกเอ็งสองคนเลิกเล่นได้แล้ว ให้เสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงทำความรู้จักบ้านตัวเองหน่อย” หลี่เซี่ยงตงเร่งหลี่เสี่ยวปอกับหลี่เสี่ยวไห่ที่กำลังเล่นกับหมา ให้วางเจ้าตัวน้อยลงในบ้านหมา หลี่เสี่ยวปอวางเสี่ยวเฮยลงอย่างว่าง่าย แล้วกระตือรือร้นเอาน้ำใส่ชามแตกใบหนึ่งจนเต็ม แถมยังวิ่งไปเอาหมั่นโถวที่ตัวเองกินเหลือจากครัวเล็กมาบิดเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ชามแตกอีกใบ สำหรับการกระทำอันสิ้นเปลืองของลูกชาย พี่สะใภ้รองเหลือบมองโหวซานที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าบ้านหมา แล้วจำใจข่มอารมณ์ไม่ลงไม้ลงมือ

“หมาน้อย...” เมื่อกี้ลูกหมาโดนพวกพี่ชายอุ้มไว้ หลี่เสี่ยวจู้เลยไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้พอลูกหมาได้กินน้ำกินหมั่นโถว หางก็กระดิกดุ๊กดิ๊ก แถมยังเงยหน้าส่ายหัวไปมาเป็นระยะ หลี่เสี่ยวจู้เห็นท่าทางน่ารักของพวกมันก็รบเร้าจะเล่นด้วย ตอนนี้เธอลืมกลัวโหวซานไปสนิทใจ ในสายตามีแต่ลูกหมาน้อย “หมาน้อย... เล่น...” โจวอวี้ฉินอุ้มลูกสาวนั่งยองๆ หน้าลูกหมา ให้ลูกได้ลูบขน ทำเอาหนูน้อยดีใจยกใหญ่