บทที่ 1727 หนักใจจริงๆ

“อย่าเอาแต่โทษพ่อสิ พ่อยังไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด”

หลี่เซี่ยงตงส่งสายตาให้ไปทำความเข้าใจเอาเอง เรื่องนี้เขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องเลยจริงๆ

ชายหาดที่พวกเขากำลังยืนอยู่นี้ อยู่ใกล้กับหาดสาธารณะสะพานผิงจือที่มีชื่อเสียงของเป่ย์ต้ายเหอมาก ระยะทางห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว

ที่สะพานผิงจือมีคนหนาแน่นเหมือนคนลงไปแช่ในหม้อเกี๊ยวทุกวัน นั่นเป็นเพราะมันตั้งอยู่ในเวิ้งอ่าว คลื่นลมสงบ พื้นทรายราบเรียบ และมีแนวตื้นที่ทอดยาว เหมาะสำหรับเด็กๆ เล่นน้ำ

ส่วนชายหาดทางทิศใต้ของหมู่บ้านเฉ่าฉ่างแห่งนี้มีนักท่องเที่ยวน้อยมาก ก็เพราะทำเลที่ตั้งค่อนข้างห่างไกล หันหน้าเข้าสู่ทะเลเปิด จึงต้องเผชิญกับคลื่นลมโดยตรง