บทที่ 1726 สมองมึนงงเล็กน้อย

สถานีรถไฟกับหมู่บ้านเฉ่าฉ่างมีระยะห่างกันพอสมควร สามารถนั่งรถประจำทางไปได้ แต่หน้าสถานีก็มีรถสามล้อและรถเทียมสัตว์ไว้คอยบริการรับส่งผู้โดยสารเช่นกัน

เพียงแต่กลุ่มของคุณแม่หลี่มีจำนวนคนค่อนข้างเยอะ ประกอบกับคุณปู่หลี่และคุณย่าหลี่อายุมากแล้ว การเดินทางโดยรถไฟมาตลอดทางก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

คุณปู่ซุนจึงจ้างรถเทียมลาหนึ่งคัน ไม่ต้องสนเรื่องความเร็ว หลังจากบอกจุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้ว ก็นั่งรับลมไปเรื่อยๆ มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านเฉ่าฉ่าง

ตลอดทางคุณปู่ซุนคอยแนะนำว่าแถวนี้มีที่เที่ยวที่ไหนน่าสนใจบ้าง ส่วนพวกหลี่เสี่ยวไห่ก็ถามไม่หยุดว่าริมทะเลมีอะไรให้เล่นบ้าง

คุณแม่หลี่มองกำแพงสูงที่ปรากฏให้เห็นเป็นระยะ ประตูเหล็ก และสถานีที่มีทหารยามยืนรักษาการณ์อยู่ เธอก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเบาๆ ว่า “คุณซุนคะ หลังกำแพงพวกนี้คือที่พักฟื้นของท่านผู้นำระดับสูงหรือคะ?”