บทที่ 1729 ความประหม่า

เมื่อได้ยินหลักการทำธุรกิจที่หลี่เสี่ยวโปพูดอย่างฉะฉาน หลี่เซี่ยงตงก็หัวเราะและพูดต่อว่า “ถ้าลูกเอาความคิดพวกนี้ไปใช้กับการเรียนบ้างก็คงจะดีไม่น้อย”

หลี่เสี่ยวโปแอบเหล่มองซ้ายมองขวาโดยสัญชาตญาณ ไม่ได้ตอบโต้ใดๆ ทำเป็นหูทวนลมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พ่อครับ ผมว่ามันทำได้จริงๆ นะ! เราซื้อเครื่องจากอเมริกาสักเครื่องดีไหมครับ?”

หลี่เสี่ยวจู๋ไม่ได้คิดเรื่องทำเงิน ต่อให้ทำเงินได้ เงินก็ไม่ตกถึงมือเธออยู่ดี เธอแค่คิดว่าถ้าได้เครื่องนี้มาบ้าน ต่อไปก็จะได้ดื่มน้ำอัดลมอย่างจุใจ!

“เดี๋ยวพ่อลองคิดดู”