บทที่ 1730 เขินอาย

“ฉันชื่อหลี่เสี่ยวจู๋ค่ะ จู๋ที่แปลว่าต้นไผ่ ปีนี้อายุหกขวบ มาจากเมืองหลวงค่ะ พ่อของฉันเป็นพนักงานบนรถไฟคอยเติมน้ำร้อนให้ผู้โดยสาร วิ่งเส้นทางจากเมืองหลวงไปเป่ย์ต้ายเหอ ครอบครัวเราเพิ่งมาถึงวันนี้ พักอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ข้างๆ นี่เองค่ะ”

หลี่เสี่ยวจู๋ลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างกองอวนจับปลาเก่าๆ อย่างสนิทสนม หลังจากแนะนำตัวเสร็จก็มองไปที่คู่พี่น้องที่เธอจ้องมองอยู่

“ฉันชื่อหวังเสี่ยวจ่วน จ่วนที่แปลว่าหมุน ปีนี้ห้าขวบค่ะ นี่ไห่ตั้นน้องชายฉัน พ่อฉันเป็นชาวประมงออกเรือหาปลา บ้านเราก็อยู่ที่นี่แหละ”

หวังเสี่ยวจ่วนไม่ใช่พวกมนุษย์สัมพันธ์ดี โดยเฉพาะเวลาเจอคนแปลกหน้าที่จู่ๆ ก็บุกเข้ามาแบบนี้ เธอเลยทำท่าเขินอายเลียนแบบวิธีการแนะนำตัวของอีกฝ่าย ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ที่บ้านตัวเอง คงลากน้องชายวิ่งหนีไปนานแล้ว

พอได้ยินว่าออกเรือหาปลา ดวงตาของหลี่เสี่ยวจู๋ก็เป็นประกาย “หาปลาดีจังเลยนะคะ มีอาหารทะเลให้กินไม่ขาดสาย ดีกว่าพ่อของฉันตั้งเยอะ อยู่กับพ่อทีไรน้ำกินน้ำใช้ยังจะขาดแคลนเลย”