บทที่ 1731 หอยเม่น

"ตกใจแทบแย่เลย" หลี่เสี่ยวจู๋นึกว่าจะโดนตีอีกสักรอบ พอรอดพ้นเคราะห์กรรมมาได้ก็วิ่งเข้าไปในห้อง แล้วรีบลงกลอนประตูทันที หลี่เสี่ยวเหมยที่อยู่ข้างนอกทุบประตู "เปิดเดี๋ยวนี้นะ ฉันยังไม่ได้เข้าไปเลย!" ในเวลาไม่กี่อึดใจ หลี่เสี่ยวจู๋ก็ปีนขึ้นไปบนเตียงเตาแล้ว หลี่เสี่ยวหลานเดินไปเปิดประตูให้พร้อมกับหัวเราะ "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าออกไปกับยัยตัวแสบ? โชคดีนะที่ฉันไม่ได้ตามไป ไม่อย่างนั้นกลับมาคงต้องไปยืนโดนด่าอยู่ที่ลานบ้านพร้อมกับพวกเธอแน่ๆ" หลี่เสี่ยวเหมยกลอกตาบน "เธอคิดว่าฉันอยากไปหรือไง?" เธอพูดพลางหันไปมองหลี่เสี่ยวจู๋ที่กำลังนั่งขัดสมาธิกินหอยแมลงภู่แห้งอยู่บนเตียงเตา "เรื่องแบบนี้คราวหน้าอย่ามาเรียกฉันอีกนะ ได้ยินไหม?”

“ฮิฮิฮิ" หลี่เสี่ยวจู๋ไม่มีทางเชื่อฟังหรอก เธอค้นพบข้อดีของการพาพี่สาวออกไปด้วยแล้ว มีพี่สาวตั้งสองคน ไม่ว่าจะเป็นคนไหน ยังไงก็ต้องลากไปเป็นเพื่อนให้ได้อย่างน้อยหนึ่งคน "พี่เสี่ยวเหมย พี่ลองบอกมาสิว่าหอยแมลงภู่แห้งที่คุณย่าของเสี่ยวจ่วนให้มาอร่อยไหมล่ะ?”

“ก็อร่อยจริงๆ นั่นแหละ" หลี่เสี่ยวเหมยปฏิเสธไม่ได้ ขนมกินเล่นอย่างหอยแมลงภู่แห้งที่หากินได้เฉพาะในแถบชายฝั่งทะเลแบบนี้ กินแล้วให้รสชาติอร่อยแปลกใหม่ไปอีกแบบจริงๆ "ขอฉันชิมหน่อยสิว่ารสชาติเป็นยังไง?" หลี่เสี่ยวหลานแบมือขอ หลี่เสี่ยวเหมยชี้ไปที่หัวเตียงเตา "ไปขอจากยัยนั่นนู่น เต็มกระเป๋าสองข้างเลย ของฉันมีแค่นิดเดียว แถมยังแลกมาด้วยการโดนด่าอีก แค่กินเองยังไม่พอเลย”

“พี่มาสิคะ ของหนูมีเยอะแยะเลย" หลี่เสี่ยวจู๋มองสถานการณ์ตรงหน้า คราวหน้าหลี่เสี่ยวเหมยคงไม่ยอมออกไปเป็นเพื่อนเธออีกแน่ ตอนนี้เลยต้องรีบเอาใจหลี่เสี่ยวหลานไว้ก่อน เธอล้วงมือลงไปหยิบหอยแมลงภู่แห้งออกมากำเบ้อเริ่ม แล้วส่งสัญญาณให้หลี่เสี่ยวหลานมารับไป "พี่เสี่ยวหลาน พอไหมคะ? ถ้าไม่พอเดี๋ยวหนูหยิบให้อีกกำนะ”

“แอบกินของอร่อยอยู่คนเดียวไม่ดีเลยนะ" หลี่เซี่ยงตงผลักประตูเข้ามา ตามหลังมาด้วยพี่น้องหลี่เสี่ยวไห่อีกสี่คน "หยิบให้พี่ชิมสักกำสิ" หลี่เสี่ยวไห่วิ่งมาแบมือที่หน้าเตียงเตา หลี่เสี่ยวจู๋ได้ยินก็ขมวดคิ้ว "ชิมดูมันก็ต้องแค่ชิ้นเดียวไม่ใช่หรือคะ?”