บทที่ 1740 มองฉันทำไม?

"พ่อว่าแล้วเชียว ลูกนี่ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ"

หลี่เซี่ยงตงแหย่ลูกสาวไปหนึ่งประโยค ย่อตัวลงแล้วนั่งแปะลงบนผืนทราย

หลี่เสี่ยวจู๋เดินเข้าไปดึงตัวเขา "ไปเถอะค่ะพ่อ สร้อยข้อมือหอยสังข์เล็กๆ ไม่แพงหรอก ถูกกว่าน้ำอัดลมอเมริกาอีกนะ"

หลี่เซี่ยงตงยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง "ลูกไปถามราคามาแล้วหรือ?"

"เปล่าค่ะ หนูฟังมาจากพี่สาวคนหนึ่ง"