บทที่ 1739 เหนื่อยแล้วหรือ?

“คุณลุงซุน ลองนับดูสิครับ” หลี่เซี่ยงตงเดินเข้ามาในห้องโถงกลาง วางปึกเงินในมือลงตรงหน้าคุณปู่ซุน คุณปู่ซุนรับเงินมานับผ่านมืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยักหน้ายิ้มๆ “ไม่มีปัญหา” หลี่เซี่ยงตงนึกถึงการขายน้ำอัดลมอเมริกา เพื่อให้ดูหรูหรามีระดับก็ต้องใช้คู่กับแก้วพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้ง ตอนที่ซื้อเครื่องนี้มา คนขายก็แถมมาให้ฟรีๆ นิดหน่อย แต่ดูแล้วมีไม่กี่ใบ กะด้วยสายตาน่าจะสักร้อยแปดสิบใบเห็นจะได้ “เรื่องช่องทางซื้อแก้วพลาสติกได้ถามเขามาหรือเปล่าครับ?”

“ถามมาแล้ว” คุณพ่อหลี่รับช่วงอธิบายต่อ “แก้วพลาสติกที่ใช้กันแถวนี้ พวกพ่อค้าคนกลางลงใต้ไปเหมาซื้อมาจากกวางโจวเป็นลังๆ ทั้งนั้น ใบละหนึ่งเฟิน พวกเราซื้อจากที่นี่ไปเลยสักสองลังก็ได้” คุณปู่ซุนรอให้อีกฝ่ายพูดจบ จึงค่อยๆ เอ่ยขึ้น “แก้วพลาสติกใช้แล้วทิ้งนำเข้าแบบนี้ ที่ร้านมิตรภาพในเมืองหลวงของเราก็มีขายนะ แต่ราคามันค่อนข้างแพง ไม่คุ้มหรอก”

“ที่ตลาดสดนอกประตูฉงเหวินก็มีพ่อค้าแม่ค้าขายแก้วพลาสติกอยู่เหมือนกัน แต่นั่นมันของในประเทศ ไม่ใส แถมยังค่อนข้างหนา ถ้าอยากจะใช้จุดขายเรื่องน้ำอัดลมอเมริกาต่อไป ก็หิ้วจากที่นี่กลับเมืองหลวงนั่นแหละ ปลอดภัยไร้กังวล แถมดูมีระดับกว่าด้วย” หลี่เซี่ยงตงฟังแล้วก็พยักหน้า “ตกลงครับ งั้นเราหิ้วจากที่นี่กลับไป พ่อครับ พ่อรู้ใช่ไหมครับว่าจะไปซื้อแก้วแบบนี้ได้ที่ไหน หรือต้องไปหาใคร?”

“รู้สิ ตอนซื้อเครื่องเขาก็บอกพ่อมาแล้ว” เรื่องพวกนี้คุณพ่อหลี่ย่อมต้องสอบถามมาอย่างชัดเจนอยู่แล้ว ต่อให้เขานึกไม่ออก ข้างๆ ก็ยังมีคุณปู่ซุนที่เป็นพ่อค้าเก่าแก่อยู่ทั้งคน หลี่เซี่ยงตงเป็นคนใจป้ำ เขาล้วงกระเป๋านับเงินออกมาให้อีกหนึ่งร้อยหยวน “ตอนบ่ายพ่อหาเวลาไปซื้อแก้วกลับมานะครับ พอพ่อซื้อกลับมาแล้ว ผมค่อยเอาไปส่งที่สถานีรถไฟล่วงหน้าพร้อมกับเครื่องนี่เลย” เหาเยอะก็ไม่คัน หนี้เยอะก็ไม่กลุ้ม คุณพ่อหลี่รับเงินมานับทีละใบ ยืนยันว่าครบหนึ่งร้อยหยวนถ้วนไม่มีขาด “พ่อลางานมาหนึ่งอาทิตย์ ต้องกลับไปเตรียมตัวล่วงหน้าไหม?” หลี่เซี่ยงตงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “นี่พ่อรีบอยากกลับไปเปิดร้านขนาดนั้นเลยหรือครับ? วันนี้พี่ใหญ่เพิ่งจะเอาคำร้องขอขยายขอบเขตการทำธุรกิจไปยื่นให้แผนกเศรษฐกิจส่วนบุคคลของกรมพาณิชย์เอง ยังไม่อนุมัติเลยครับ ไม่ต้องรีบ”

“พ่อแม่ของเสี่ยวฮุยไม่ได้อยู่กรมพาณิชย์หรือไง?”