บทที่ 1744 ภูมิใจนักเชียว!

"น้ำขึ้นแล้ว”

“น้ำขึ้นแล้ว! น้ำขึ้นแล้ว!" เด็กๆ บนชายหาดสังเกตเห็นว่าน้ำทะเลเริ่มขึ้น ต่างก็หยุดเก็บเปลือกหอยกับหอยสังข์ แล้วพากันวิ่งหนีขึ้นไปยังพื้นที่ปลอดภัย หลี่เสี่ยวจู๋เองก็ถูกหวังเสี่ยวจ่วนลากตัวให้วิ่งกลับมาหาหลี่เซี่ยงตงเช่นกัน หลี่เสี่ยวจู๋วางถังน้ำสังกะสีที่เริ่มมีน้ำหนักลง สองมือเท้าสะเอว มองหลี่เซี่ยงตงที่ตั้งแต่ท้าพนันกันก็ไม่ยอมขยับตัวไปจับปูเลยสักนิด เธอหรี่ตายิ้มกริ่มอย่างได้ใจ "พ่อคะ พ่อยอมแพ้แล้วใช่ไหมล่ะคะ?”

“จะรีบไปไหนเล่า? เราไม่ได้กำหนดเวลากันไว้สักหน่อยนี่?”

“ก็ไม่ได้กำหนดค่ะ แต่พ่อจะให้หนูรอจนถึงพรุ่งนี้ไม่ได้นะคะ?”

“ไม่หรอก อย่างมากก็รออีกครึ่งชั่วโมง”