บทที่ 1745 ทิวทัศน์ด่านกวนซาน

เรื่องที่สองพ่อลูกท้าพนันกัน พี่น้องหลี่เสี่ยวเจียงทั้งหกคนที่เพิ่งกลับมายังไม่รู้เรื่อง พวกเขาเห็นหลี่เซี่ยงตงซื้อกุ้งหอยปูปลามาตั้งครึ่งค่อนถัง แต่หลี่เสี่ยวจู๋ที่ชอบกินของพวกนี้กลับไม่ได้มีท่าทีดีใจเลย

“กลับกันได้แล้ว อย่ามัวแต่ชักช้าล่ะ ตามมา” หลี่เซี่ยงตงทิ้งท้าย หิ้วถังน้ำสังกะสีเดินนำหน้าไป

หลี่เสี่ยวเทามองหลี่เสี่ยวจู๋ที่กำลังแก้มป่องด้วยความโกรธ ก็ถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไปล่ะ?” พี่น้องหลี่เสี่ยวเจียงอีกห้าคนที่อยู่ข้างๆ ก็สงสัยเช่นกัน มื้อเย็นได้กินของอร่อยเพิ่ม มันก็น่าจะเป็นเรื่องดีสิ ทำไมถึงต้องโมโหด้วย

“นั่นสิ รีบเล่าให้พวกเราฟังหน่อย”

“ฉันพนันแพ้น่ะสิ” หลี่เสี่ยวจู๋อุ้มหอยสังข์และเปลือกหอยไว้ในอ้อมแขน เล่าเรื่องราวต้นสายปลายเหตุให้พี่ๆ ฟังด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ พอได้ยินเสียงหัวเราะ เธอก็แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ แล้วสับขาวิ่งหนีไปทันที