บทที่ 1747 เพียงพอแต่ไม่เหลือเฟือ

หลี่เสี่ยวจู๋พูดด้วยน้ำเสียงน่าเวทนา สีหน้าบนใบหน้าของเธอก็ดูน่าสงสารสุดๆ เช่นกัน เพียงแต่ว่าคนในห้องไม่มีใครรู้สึกสงสารเธอเลยสักคน ฟังจบแล้วทุกคนต่างก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว พากันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังระงม หลี่เสี่ยวจู๋โกรธมาก! ไม่มีใครเห็นใจ ไม่มีใครสงสารเธอก็ช่างเถอะ แถมยังเอาเธอไปเป็นเรื่องขบขันอีก หลี่เสี่ยวจู๋ทำหน้าบึ้ง ไถลตัวลงจากเตียง กำฟันที่หลุดเอาไว้ในมือแล้วเดินออกไปนอกห้อง

โจวอวี้ฉินหัวเราะเดินตามหลังออกมา พอเห็นอีกฝ่ายยืนอยู่ใต้ชายคา หลับตาแล้วพึมพำอะไรบางอย่าง จึงเตือนว่า “ตอนโยนก็ระวังหน่อยล่ะ อย่าใช้แรงเยอะเกินไป”

หลี่เสี่ยวจู๋ลืมตาขึ้น โยนฟันขึ้นไปบนหลังคา เห็นว่าโยนครั้งเดียวก็สำเร็จดังใจ จึงหัวเราะคิกคักด้วยความพอใจ จากนั้นก็เอามือไพล่หลัง เชิดคางเดินกลับเข้าห้องไป เธอแกล้งทำเป็นว่าโจวอวี้ฉินไม่มีตัวตน เพราะเมื่อครู่คนที่หัวเราะเสียงดังที่สุดก็คือโจวอวี้ฉิน ภายในครึ่งชั่วโมงนี้ เธอไม่คิดจะคุยกับโจวอวี้ฉินเด็ดขาด

หลี่เสี่ยวจู๋กลับเข้าห้องไปกินข้าวต่อ ถึงแม้ฟันหน้าล่างจะหลุดไปหนึ่งซี่และโยกอีกหนึ่งซี่ แต่ปูก็ยังต้องกินอยู่ดี เพียงแต่ต้องค่อยๆ แทะและหลบมุมหน่อยเท่านั้น