บทที่ 1748 หนีไม่รอดแล้ว

หลี่เซี่ยงตงรีบคว้าตัวหลี่เสี่ยวจู๋เอาไว้ก่อนที่เธอจะวิ่งเข้าห้องไป “เงินก็ใช้ไปแล้ว ปูก็ได้กินไปแล้ว พอถึงเวลาเข้าจริงๆ จะมาทำเป็นไขสือหรือ? ไปกับพ่อเดี๋ยวนี้เลย”

“หนูไม่ได้หนีสักหน่อย พ่อปล่อยมือก่อนสิคะ”

หลี่เสี่ยวจู๋เป็นคนรักหน้าตา จึงจำต้องยอมแพ้แต่โดยดี เธอเอามือบีบจมูกพลางปฏิบัติหน้าที่ตามที่พนันไว้

“พ่อเพิ่งอาบน้ำมานะ เท้าพ่อไม่ได้เหม็นสักหน่อย ลูกจะรังเกียจอะไรขนาดนั้น?”

หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจพลางขุดเรื่องเก่ามาพูด “พอโตขึ้นก็ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ไม่เหมือนตอนเด็กๆ ที่พอพ่ออยู่บ้าน ทุกเช้าก็ต้องร้องเรียกให้พ่อเช็ดก้นให้ กลิ่นตอนนั้นน่ะเหม็นสุดๆ พ่อยังไม่เคยรังเกียจลูกเลย แต่นี่แค่ให้ล้างเท้าให้แค่นี้กลับทำท่ารังเกียจซะขนาดนั้น”