บทที่ 1756 ฟันหลออีกซี่!

“หยุดร้องเถอะ ร้องไปมากกว่านี้คอเดี๋ยวก็แหบหรอก ฉันรับปากแล้วว่าปีหน้าจะส่งลูกมาที่เป่ย์ต้ายเหออีก ต่อไปลูกก็ยังได้เจอและได้เล่นกับหวังเสี่ยวจ่วนพวกเขาอีกแน่นอน”

หลี่เซี่ยงตงถือผ้าขนหนูที่ซักสะอาดแล้วเดินเข้ามา เช็ดหน้าให้หลี่เสี่ยวจู๋ แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำมูกให้เธอจนเกลี้ยง

“พ่อคะ ลูกบอลของหนูให้เสี่ยวจ่วนไปแล้ว”

เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวจู๋ทำหน้าตาน่าสงสารน้ำตานองหน้า หลี่เซี่ยงตงจะพูดอะไรได้ล่ะ?

“ไว้พรุ่งนี้กลับไป พ่อซื้อให้ใหม่”