บทที่ 1772 หยุดพูดเถอะ

เมื่อมะรืนนี้และเมื่อวานนี้ พวกเขาได้ไปทานอาหารที่ร้านติดต่อกันสองวัน เมื่อวานนี้โจวอวี้ฉีเพิ่งฝึกงานเสร็จและหิ้วกระเป๋าเดินทางกลับมา โจวอวี้ฉินรู้สึกสงสารน้องสาวจึงปรับปรุงอาหารการกินให้ดีขึ้น ซึ่งหลี่เสี่ยวจู๋ก็ได้โอกาสไปเนียนกินอย่างมีความสุขด้วย

เช้านี้พอตื่นนอน หลี่เสี่ยวจู๋กำลังยืนส่องกระจกบานเล็กบนโต๊ะ ในขณะที่กำลังใช้สองมือถูหน้าทาครีมบำรุงผิวอยู่ จู่ๆ เธอก็หยุดชะงัก

เธอจ้องมองตัวเองในกระจกเขม็ง หันซ้ายหันขวา แล้วก้มมองดูพุงของตัวเอง เธอพบว่าตัวเองดูเหมือนจะอ้วนขึ้นอีกนิดหน่อย...

คราวนี้หลี่เสี่ยวจู๋ร้อนใจจนอยู่ไม่สุข ครีมทาผิวก็ไม่ได้ทาต่อ เอาแต่เดินวนไปวนมาในห้องพลางเอามือไพล่หลัง “ฉันจะเริ่มสูงยาวเข่าดีตอนไหนกันนะ? เมื่อไหร่? หรือว่าจะไม่สูงแล้ว? ไม่น่าจะเป็นไปได้มั้ง?” ยิ่งบ่น หลี่เสี่ยวจู๋ก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจ เด็กแค่นี้ก็เริ่มมีความวิตกกังวลเรื่องน้ำหนักตัวเสียแล้ว

“หนึ่ง สอง หนึ่ง หนึ่ง สอง หนึ่ง หนึ่ง สอง สาม สี่ หนึ่งสองสามสี่!” หลี่เสี่ยวจู๋ที่ปกติตื่นมาถ้าไม่เดินเล่นรอบลานบ้านก็คอยฟังวิทยุแล้วบิดตัวไปมา แต่วันนี้เธอกลับเปลี่ยนไป เธอเริ่มวิ่งกลับไปกลับมาระหว่างซุ้มประตูทางเข้ากับประตูห้องโถงกลางพลางตะโกนบอกจังหวะ